Olmakla Olmamak Arasında
Göklerde hazine var sandım / Yüzüstü düşüp / Tanrıya çarptım.
-Tülin Çetinkol-
Filmlerinde ve şiirlerinde daima varoluşsal bir sorgulama peşinde olan Tülin Çetinkol, “İnsan Azınlıktır: Bir İz” isimli fotoğraf serisiyle arayışına devam ediyor. Sanatçının “Mırıldanmalar Hiçliği ve Beni Ağırla” kitaplarındaki metaforik anlatımı fotoğraflarında da aynı tutarlılıkla görmek mümkün.
Kaderini Değiştirme Şansı Olmayan 
Renklerini Kaybetmiş, Dilinden Yoksun
Sadeliği, zarafeti ve hüznüyle öne çıkan şiirsel fotoğraflarıyla izleyiciyi doğrudan ontolojik bir boşluğun eşiğine davet eden Çetinkol’un temel izleği muktedirlerin ve gösterişçi çoğunluğun gerçekliğine yabancı; hissedebilen, acı çekebilen, vazgeçebilen, hayattaki rolünü sessiz ve onurlu tamamlayıp gidebilen “gerçek” insanın bıraktığı kırılgan izler etrafında biçimleniyor. Ait oldukları bütünden kopmuş ancak tamamen yok olamamış nesneler söz konusu azınlığın sembolik bir anlatımı olarak karşımıza çıkıyor.
Görünenin ardındaki derin kavramı yansıtmaya çalışan Çetinkol’un mütevazı, mesafeli ve “suskun” dilinde Yeni Topografi akımının önemli isimlerinden Henry Wessel, Lewis Baltz ve Robert Adams’ın ruhunu sezmek mümkün. Renklerin solgunluğu, mekânların tenhalığı, baskın bir terk edilmişlik duygusuyla varoluşu hüzünlü bir bilgelikle sorgulayan bu fotoğraflar ağdalı bir romantizm tuzağına düşmüyor, bilakis Çetinkol tam da böyle bir etki yaratmaktan özellikle kaçınıyor. Onun karelerindeki rastgelelik, geçicilik, unutulmuşluk hem bireysel anlamda “dünyaya kök salma” arzusunun beyhudeliğini hem de bir nefeslik yaşamda aslolanın ne olduğunu düşündürtüyor.
Zamanda Kaybolan, Sesini Duyuramayan.
Çetinkol, alışılagelen “güzel bir kare yakalama” eğiliminden bilinçli olarak uzak dursa da sinema geçmişinin onun ışık, gölge ve kompozisyon kullanımına belirgin bir atmosfer ve ritim kazandırarak, fotoğraflarında kendine özgü bir estetik dil kurmasında etkili olduğu görülüyor.
Edebiyat ile görsel sanatı kendi pratiğinde eriten isimlerden biri olan Çetinkol, soyut anlamlar üreten birer görsel mısra niteliğindeki fotoğraflarında insanı göstermeden “insânî” olanı yakalıyor.
