1959 Mersin doğumludur. İşletme, Sanat Tarihi ve Felsefe Lisans ile Sanat Tarihi ve Felsefe Yüksek Lisans mezunudur. İş hayatını başlangıçta banka ve finans sektöründe üst düzey yönetici olarak sürdürmüş olup, şu an emeklidir. Yayınlanmış sanatçı biyografi kitapları bulunmaktadır. Çeşitli gazete ve dergilerde başta “Genç Ressamlar” olmak üzere “Plastik Sanatçıları Tanıtıcı Yazılar” ile “Sanat Yönetimi, Sanat Fuarları, Müzayedeler ve Estetik” üzerine inceleme ve sanat yazıları yayınlamaktadır
Özet
Bu çalışma, çağdaş Türk sanat ortamının son yıllarda içine düştüğü felsefi, sosyolojik ve biçimsel tıkanıklığı, literatüre yeni bir kavramsal araç olarak sunduğumuz “Retorik Estetik” teorisi üzerinden derinlemesine incelemektedir. Kavramsal sanatın ve kurumsal eleştirinin kuramsal özünün boşaltılmasıyla ortaya çıkan bu olgu; yapıttaki plastik dil yetersizliğinin, Batı merkezli teorik ithalatla ve içi boşaltılmış sergi
*“Sanat,Estetik, Hakikat, Sanat Felsefesi, Sanatçı, Sanat Eseri, Sanatsever, Sanat Dünyası, Eserin Niteliği”
Giriş: Muhafazakar Beğenin Hapishanesinde Sıkışan Alımlayıcı
Bugün herhangi bir güncel sanat sergisinin kapısından içeri adımınızı attığınızda, koridorlarda yankılanan o bildik, o bezgin uğultuyla karşılaşırsınız: “Bunda ne var, bunu ben de yaparım!” veya “Sanat bu kadar ucuzladı mı?” Bu cüretkâr
Bu çalışma, çağdaş Türkiye görsel sanatlar piyasasında estetik değerin yerini alan piyasa odaklı dinamikleri eleştirel bir sanat tarihi ve sosyoloji süzgecinden geçirmektedir. Theodor Adorno ve Max Horkheimer’ın kültür endüstrisi eleştirisinden ve Pierre Bourdieu’nün alan teorisinden hareketle, özgün sanatsal üretim yerine küresel trendlerin estetik reprodüksiyonuyla görünürlük kazanan “Yaratıcılıksız Sanatçılık” veya başka bir şekilde söyleyişle "yaratıcılığı olmayan sanatçılık" olgusu analiz edilmektedir. Çalışmada, özgün sanatsal refleksler geliştirmek yerine ticari hırslarla en önde yer almaya çalışan ressam tipolojisinin stratejileri masaya yatırılmaktadır. Galeri mekânlarındaki kuramsal metinlerin işlevi, imaj yönetimi süreçleri ve koleksiyoner beğenisinin metalaşması ele alınarak, Türkiye sanat ekosistemindeki yapısal sorunlara yönelik kamusal ve akademik çözüm önerileri sunulmaktadır.
1. GİRİŞ: BİR RESİM SANATÇISINDA FELSEFİ BİRİKİMİN SORGULANMA ZORUNLULUĞU VE METİNSEL GEREKÇE
Boyanın tuvale değdiği an başlayan o plastik serüven, aslında göründüğünden çok daha büyük bir hesaplaşmanın ürünüdür. Sanat tarihi dediğimiz devasa külliyatı sadece biçimlerin, tekniklerin veya üslupların doğrusal bir silsile halinde aktarıldığı kronolojik bir zanaat dökümü olarak okumak, yapılabilecek en büyük hata herhalde. Aksine, insanın varoluşu,
Bazı ressamların belirli bir figür veya konuya bağlı kalarak yıllarca tekrar ederek resim yapması konusundaki “Sanatçıların Aynı Figür ve Temalı Resimlerini Değerlendirirken Nitelikli ve Ticari Tekrar Ayırımını Yapabilmek”[1] başlıklı yazımda nitelik konusuna vurgulama yaptım. Sanat eserindeki niteliğin sanatçı tarafından yaratılan kuram ve teknik koordinasyonun yansıması olup, bu yazı ile de bu
Autunlu Honorius’tan ilhamla;
“Sanatçının sürgünü tekrar, vatanı yaratıcılıktır”
“Zevkler ve renkler tartışılmaz!” deyip, sanatseverin sadece beğenmeye yaslanmaması gerekir. Sanatsever olarak sanat eseri diyerek önünüze konulan çalışmaları öncelikle plastik değerler açısından seçme ve elemeye tabi tutmadan sadece beğeniyle satın alarak ona sanat eseri muamelesi yapıp, duvarınıza asarsa; bu resim onun ve ülkesinin sanat düzeyini belgeler!
