Sayın Genco Gülan, KolajART sayfalarında kaleme aldığım “Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon” başlıklı makaleme yönelik paylaştığınız Beş maddelik düşüncelerinizi büyük bir ilgi ve memnuniyetle okudum. Sanat dünyamızın bu tür entelektüel tartışmalara, derinlemesine anlamaya çalışarak yapacağımız fikir alışverişlerine her zaman ihtiyacı var.
1990’ların sonunda Akademi önünde manifesto
Göklerde hazine var sandım / Yüzüstü düşüp / Tanrıya çarptım.
-Tülin Çetinkol-
Filmlerinde ve şiirlerinde daima varoluşsal bir sorgulama peşinde olan Tülin Çetinkol, “İnsan Azınlıktır: Bir İz” isimli fotoğraf serisiyle arayışına devam ediyor. Sanatçının “Mırıldanmalar Hiçliği ve Beni Ağırla” kitaplarındaki metaforik anlatımı fotoğraflarında da aynı tutarlılıkla görmek mümkün.
Sadeliği, zarafeti ve hüznüyle öne çıkan şiirsel
Özet
Bu çalışmayla çağdaş sanat ortamının alternatifsiz bir “tarihsel son istasyon” va mutlak bir dogma olarak dayatılan yapının sorgulanmaktadır. Bu metin, felsefe eğitiminin getirdiği kavramsal süzgeçle, çağdaş sanatın günün koşullarında ürettiği yeni estetik dönüşüm modellerini reddetmez; aksine bu dönüşümün içini boşaltan, özgün bir töz üretmek yerine felsefi kavramları birer aldatmaca ambalajına dönüştüren “Yaratıcılıksız
Plastik sanatlar, beyin ve değişen benlik üzerine
Bir heykeltıraşın önünde henüz biçim verilmemiş bir kil parçası olduğunu düşünelim. Sanatçı kile dokunur, bastırır, bazı parçalarını çıkarır, bazı bölümlerini yeniden biçimlendirir. Bir süre sonra başlangıçtaki malzemeden farklı bir form ortaya çıkar.
Plastik sanatların belki de en eski düşüncelerinden biri budur: Madde biçim alabilir.
Fakat ilginç olan şu: Biçimlenen yalnızca sanatçının
Kırmızıyı çok severim ama sonuçta mavi mavidir, yeşil de yeşil. Mavi mora çalarsa bize Yves Klein’ı da hatırlatabilir. İbrahim Çallı’nın renk paleti Barış Sarıbaş’tan da, Yiğit Yazıcı’dan çok farklıdır. Picasso’yu Picasso yapan mavi dönemi olduğu kadar, sarı rengi cesurca kullanabilmesidir. Turkuaz rengi kültürümüzle özdeşleşir ama aynı renkli taş uzak bir coğrafyadan çıkar! Orhan Pamuk kitaplarının isimlerinde renkleri kullanır, keşke harflerin
Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon” adlı metnini okudum. Sanat ve düşünce ilişkisi konusunda kafa yorduğu için kendisini kutlarım. Katıldığım ve katılmadığım noktalar var. Bu çok doğal. Önemli olan, iyi niyetli bir yaklaşımla görüş bildirmek, mümkünse tartışma açmak.
Uzun, “Türkiye’deki çağdaş sanat ortamı, felsefi bir derinleşmenin veya estetik bir sıçramanın değil, kelimelerin
