Bazı ressamlar vardır, derin bir hayal gücüyle ürettikleri resimleri, onların yaşam biçimlerinin, hayata bakışlarının, şairce bir tavırla olayların özünü duyumsamalarının, kendi içlerinde iz bırakan anların yansıdığı -tuval üzerinde ilk bakışta canlı ve renkli görüntüleriyle temas kurduğumuz- yaşanmışlıklarının izlenimini verirler bize.
Adil Salih de yıllardır kendi yaşanmışlığını derin bir hayal gücü ve renkle harmanlayıp resmediyor. Adil’in resimlerine sadece biçimsel olarak yaklaşmak büyük haksızlık olur. Çünkü, onun yaşamını keşfetmeden, yaşam alanı olan atölyesini görmeden, resimlerinde somutlaşacak saflığını tebessümüyle kendisinde hiçbir şey bırakmadan paylaştığı, güneşin batışından geç saatlere kadar dostlarıyla gerçekleştirdiği sohbetlere tanıklık etmeden, sıcak karakteri ve derin hümanizmiyle temas kurmadan “ben her zaman en iyisini bilirim” zihniyetiyle oturduğumuz yerden resimlerini pentürel değerler üzerinden kavrayıp tanımlamaya çalışmamız kuşkusuz çok yüzeysel kalacaktır.
Adil’in renkli resimleri onun renkli dünyasının yansıması… Hayatında iz bırakan anları, düşselliğiyle dönüştürüp onlara şiirsel bir atmosferde anlam kazandırıyor. Aşk, ihtiras, hüzün, sevinç, espri, ince dokundurmalar… Hayatında yaşadığı ya da çevresinde yaşanmışlığına tanıklık ettiği ne varsa, kendi iç dünyasından geçmişinin izleri olarak çekip çıkardığı bu görüntüleri, resimlerinde sürekli neşeli bir aktiviteye sahip yaratıcı tavrıyla karşımıza çıkarıyor.
Adil, her zaman dizeler kurar zihninde. Atölyesinin her köşesi geçmişin farklı zamanlarından dizelerle doludur. Kütüphanesinde kendisini hem zihinsel hem de görsel olarak sürekli besleyen kitapları bile ondan nasibini almıştır. Kitaplarını anlık oluşturduğu dizelerle ve farklı kaynaklar ya da dergilerden kestiği resimleri yapıştırarak süsler. Fayansları, duvarları, kısacası yaşam alanı içerisinde dokunduğu her yeri “Adilleştirir”.
Bu yaşam alanı ile coşkulu bir renk uygulamasıyla ürettiği resimleri arasında da derin bir bağ var kuşkusuz. İnsanı onlarla sıcak temas kurar kurmaz gerek hayal gücünü harekete geçirip gerek düşünsel boyutta bir yerlere alıp götüren bu resimlerde, çoğu kez gördüğümüz birkaç sözcük veya dizeler, görüntüyü tamamlayan bir öğe olarak algılandığı gibi, izleyiciyi, ressamın iç dünyasını fark etmeye ve kendi düşselliğini hissetmeye yönlendiren bir ifade aracı olarak da amacına ulaşıyorlar.
Adil Salih, kanımca fırçasının dokunduğu her yüzeye hayatından bir rengi bırakan, bununla birlikte yaptığı her iş “bu benim işimdir” dedirten, “içi dışı bir”, çocuksu saflığını geçen yıllara rağmen yitirmemiş bir ressam.
Bu yazı Bosphorus Sanat Gazetesinde 2011 yılında yayımlanmıştır.
