Karanlıkta ışığın parlıyor
Nereden geliyor, bilmiyorum
Çok yakındaymış gibi görünüyor.
Oysa o kadar uzak ki…
Ne olursan ol;
Parla,
Parla küçük yıldız!
Sınırlı saatlerimize sınırlı planlamalar yaparak sınırsız hayaller sığdırıyoruz. Bu sınırsızlıkla sınırlı olanların üstesinden gelmeyi ve arkamızda bırakmayı öğrendik. Sanki yalnızca bunun için yaşıyormuşuz. İnsan, sınırlı saatlerinde yalnızca bir ailenin çocuğu olarak değil, bir toplumun ve
“Kilometrelerin gerisindeki o yalnız kalmış bölgelerin insanlarına el vermek, gönül vermek, yol açmak için gidiyorum. Çetin bir kavgaya baş koyuyorum.”
Kendini bu psikolojiyle hazırlayıp 1939 yılında yola çıkan bir eğitimcinin uzun yolculuğu aslında bu. 28 yıllık eğitimcilik hayatında her türlü karanlığa ve gericiliğe karşı dimdik duran onurlu bir kadın. Okulun, eğitimin ve öğretmenin ne demek olduğunu yaşantısıyla hafızalara çivi gibi
“- O zaman söyler misin bana niye bütün insanlar size düşmanca davranıyorlar, sizi kovuyor, öldürüyor? Niçin sizin aşk dininiz yüzünden anlaşmazlık çıkıyor?
– Bunun sebebi içimizde değil, dışımızdadır. Biz vicdan ve şuurumuzu yönlendiren Allah’ın kanunlarını her şeyden önde tutarız. Biz Allah’ın kanunlarına aykırı olmayan şeyleri yerine getiririz. Kayser’in hakkını Kayser’e veririz, işte insanlar bunun için bizi kovar ya da öldürürler.
–
Köyün girişinin sol tarafında küçük bir dere akıyor ve bu derenin kaynağı girişe gelmeden önceki küçük gölet. Sağ tarafta mezarlık ve mezarlık biter bitmez haneler başlıyor. Hanelerin başladığı yerin tam karşısında bir askeri birlik var. Askeri birliğin komutanı Olenin ve emrinde Lukaşka var. Babasını kaybetmiş olan Lukaşka bu Kazak köyündeki iki odalı mütevazı evinde annesiyle birlikte yaşıyor. Olenin ise Moskova’da köşkü olan, at çiftliğine
“Burada kocaman dökme toplar ve özenle dizilmiş top mermilerini göreceksiniz. Buradaki her şeyin nizamsız, anlamsız bir şekilde buraya toplandığını sanacaksınız. Etrafınıza bakıyorsunuz, bir köşede bir batarya yanında birkaç denizci subayın durduğunu görüyorsunuz. Biraz ötede, büyük bir alanın ortasında yarısı balçığa gömülü kırık bir top dikkatinizi çekiyor. Öbür taraftaysa, eli tüfekli bir piyadenin, ayaklarını yapışkan gibi
“Ben ne zaman daha iyi ve daha doğruydum? İnsan aklının mutlak gücüne inandığım o zamanlar mı yoksa gelişme gücünü yitirip insan aklının gücünden ve öneminden kuşkulandığım şimdi mi?”
