BEN BİR BAŞKASIDIR / JE EST UN AUTRE
“Ben” kimdir? Etrafı kıyacı geleneklerle örülmüş yaralı bir bedenden başka bir şey değildir. İstemediği, arzu etmediği ve hatta tüm gücüyle kaçtığı ne varsa yüklenip üzerine yürüyen; o hodbin insan kalabalığı tarafından, sürekli bir biçimde eza edilen bedenimdir, “ben.” Güz sancısının, zemheri ağrısına karıştığı bir salhanedir, “ben.” Mabut olması için matuf edilmek istenendir, “ben.” Kölenin prangalanmış bacağında duyduğu acı, “ben”de ; mevlaya (köle sahibi) duyduğu öfke, “bir başkasındadır.” Masturbasyona mahkum edilmiş bir kayyumdur, “ben.” Fıtrat “bir başkasıdır.” Seyrangah “bir başkasındadır.” Gelenekleri diden, köprüleri atan, ezberleri bozan hep o “bir başkasıdır.” Düşünmeksizin istenen ve arzu edilen; her türlü madrabazlığın, akılalmaz utanmazlığın üzerine eşkin giden, “bir başkasıdır.” İstemsiz çalışan açık bir sinir ucudur, “bir başkası.” “Ben”in yaralarını büyüten, alabildiğine kanatan; yok olma pahasına verilen, değişim mücadelesini yürüten, buz gibi katı bir mantığın serencamıdır, “bir başkası.” Eza edilen bedende duygu aramak nicedir; bulamayınca şaşırmak nedendir? Duygular; “ben”de değil, “bir başkasında”dır. İnana istemeden duyulan güdük saygı “ben”dedir. İnansızlık “bir başkasında.” Pöstekisi dövülen, “ben” ; dövülürken izleyen, “bir başkasıdır. İyi niyet ve temenninin sahibi, “ben” ; harada tutulan meşum sözlerin kem sahibi, “bir başkasıdır.” “Ben”i bile isteye ölüme sürükleyen hep o, “bir başkasıdır.” Anarşisttir “bir başkası.” Komünisttir “bir başkası.” “Ben” mazbut olmasın diye savaş verendir, “bir başkası.” Ben küllenirken, küllerden; “ben”i yeniden doğuran, “bir başkasıdır.” Kısanın uzunu, boyutun dördüncüsü, uzamın sonudur, “bir başkası.” Rüyasızdır “ben.” Rüyaları olan, “bir başkasıdır.” Kötüyle hemhal olan, “ben” ; kötüye söven, “bir başkasıdır.” Arsızdır, uğursuzdur; ama gerçektir, “bir başkası.” “Ben” gibi orta oyununda basit bir dalkavuk değildir. Yırca köyünde kesilen zeytin ağacıysa, “ben” ; zeytin işçisine üzülen-kahrolan, “bir başkasıdır.” Soma’da düşen maden işçisinin göz yaşı da, geriye kalanların öfkesi de, “bir başkasındadır.” “Ben”in elinde tuttuğu kitabın özü, “bir başkasındadır.” Yağlı ilmek “ben”in boynuna geçirilirken; son sözü söyleyendir, “bir başkası.” Tuhaf olan, anlaşılmaz görünen hep, “bir başkasıdır.” Bir çuval tütünle, nefesi kesilen, sesi kısılan, “ben”dir. Boğulamayan, susturulamayan, “bir başkasıdır.” “Ben” dilemmaya düştüğünde ona doğru yolu gösteren, “bir başkasıdır.” İneğini sağan, “ben” ; ineğini satan bilge, “bir başkasıdır.”
Bir okka sessizlikse; “ben”; bir arşın uzaklıktır, “bir başkası.”
Özgür Demirci
