20. Yüzyılda sanat alanında önemli değişimler gözlenmiştir. 20. yüzyılın başlarında doğa birimlerindeki değişimlerin sonucu olarak, kültürel ortamdaki sorgulama anlayışı sanat alanında da görülmüştür. İlkel kavimlerin sanatı fotoğrafını gelişmesi ve Cezanne’ın öğretileri yeniden ele alınarak, resimde yeni bir gerçeklik sorgulaması dönemine girilmiştir. Kübizm, 20. yüzyıldaki akımlar içinde yeni bir biçim dili ortaya koymuş tek akımı olmuştur.
Sanatçıya grotesk gelenekselci figüratif sanatın klasiği de denilmektedir. Sanatçı renkli tuvallerinde folklorik lezzet ve kitsch, İtalyan Rönesansı ve sömürge Barok’u ile bir arada bulunmaktadır.
Fernando Botero, 21. yüzyılın en çok ilgi uyandıran sanatçılarından birisidir. Çağdaş sanatın yaşayan, en önemli heykel ve resim sanatçıları arasında olduğu kabul edilen Botero, insanları ve toplumsal yaşamı kendine özgü üslubu ile yorumlaması ile dikkatleri
Konstantin Brancusi, Karpat Dağları’nın yakınlarında bir Romanya köyünde doğmuştur. Bükreş’te heykel eğitimi almış olan sanatçı, 1904 yılında Paris’e gitmiş bir süre Auguste Rodin’in asistanlığını yapmıştır. Ancak “Büyük bir ağacın altında hiçbir şey büyüyemez” diyerek kendi başına bağımsız çalışmaya karar vermiştir. 1915-1916 yıllarında üç boyutlu üretimlerinde saf bir biçimsel ifade yakalayan sanatçı, heykel
II. Dünya Savaşı sonrasında sanat alanında uluslararası en önemli değişiklik, New York’un sanatın merkezi olmasıdır. Sanatın merkezi olarak kabul edilen Paris, 1940’lı yıllardan sonra yerini New York ‘a bırakmıştır. Bu kaymanın çok çeşitli sebepleri bulunmaktadır. Avrupa’da 1930’lu yıllarda Almanya, İtalya gibi ülkeler başta olmak üzere hakim olan totaliter rejimlerde yaratıcı sanata karşı çalışmalar yapılmış, dolayısıyla Avrupalı
Wilhem Worringer, sanat tarihine yeni bir inceleme mantığı getirmiş ve tüm sanat yaratımları için iki kavram geliştirmiştir. Bu iki kavram, iki psikolojik fenomeni ve iki temel iç tepiyi karşılamaktadır. Bu kavramlardan biri, tüm natüralist eğilimli sanat anlayışlarının dayanmış olduğu özdeşleyim (einfühlung) iç tepisidir. Diğeri ise bütün anti-natüralist soyut eğilimli anlayışların dayandığı soyutlama (abstraction) iç tepisidir.
Worringer, özdeşleyim kavramını
19. Yüzyılın ikinci yarısı, sanat anlayışının temelden değişiklik gösterdiği dönemlerin başlangıcı olmuştur. Siyasal ve sosyal gelişmelerle birlikte, toplum ve sanat arasındaki döngünün estetik gelişmelerde de etkili olduğu bilinmektedir. Toplumda etkili şekilde yayılma gösteren estetik değerler yapıcı bir iktidara sahip olup, avangard terimi ise, bu durumda toplumsal tasarımın gerçekleşmesinde sanatın üstlendiği rolün önemini vurgulamaktadır. Kazimir Malevich,
