Eşitsizlik üzerine kurulu insanlık tarihinin dayattığı cinsiyetçi tutumdan arınmanın yolunun doğa ile bütünleşmekten geçtiğine vurgu yapan Nazan Azeri’ nin son dönem çalışmaları Mine Sanat Galerisi Deneysel Mekân’da sergileniyor.
El yapımı kâğıt üzerine çalıştığı resimlerin içine mürekkep olup girivermek istiyor insan. Bazen mavi mürekkep ama en çok da kırmızı mürekkep…
Resimlerdeki işaret, gösterge ve mitolojik simgelerle alegori kurunca
“Resim yapmak biraz; pireye kızıp, yorgansız yatabilmektir.” / Onay Akbaş
“Pire” bir kez girmiştir artık bilinç altına ve yorganı ele geçirmiştir. Rahat durmaz.
Ressam Onay AKBAŞ’ın, Beşiktaş Belediyesi’nin ev sahipliğinde 2021 yılının Eylül-Ekim aylarında Paris Galerie Heart’da gerçekleşen, kapsamlı eskiz-desen çalışmalarının yer aldığı “Çizgi – Bir uçtan öbür uca – Traits, d’un bout a l’autre ”
Sanat, insanın kendisini ifade ettiği bir alandır. İnsanoğlu, sürekli olarak yaşadığı ortamdan etkilenmekte, çevresindeki nesneler ile olan ilişkilerini algılamakta ve yorumlamaktadır. Sanat, insanoğlunun bu tür birikimleri ile bağlantılı bir enerjidir. Arkeoloji araştırmaları ve sanat tarihi çalışmaları yazıdan önce sanatın var olduğunu göstermiştir. Sanatçı, eserlerini oluştururken ruhsal karmaşası, duyarlılığı tüm ağırlığı ile ortaya konulmaktadır.
Suluboya tekniği ile ilgili fazla yazı ve bilgi bulunmuyor. Bulabildiğimiz kaynaklarda da aşağı yukarı birbirine yakın bilgilere ulaşabiliyoruz. Suluboya tekniğinin, resim sanatında diğer teknikler arasında önemli bir yeri vardır; sulandırılan boya ile kâğıda hükmetme işidir. Islandığında bozulmayan özel suluboya kâğıdında sulandırılan boyanın ne kadar dağılacağı, alacağı şekil sizin elinizde ve kontrolünüzde olmalıdır; kısaca dizginler sizin elinizde
Melihat Tüzün’ün son üç yıldaki çalışmalarından oluşan “Just In Nature” üst başlığını taşıyan resimlerinin konusunu giderek yabancılaştığımız, günlük koşuşturmalar içinde görmezden geldiğimiz hatta tahrip ettiğimiz doğa oluşturuyor.
Haydi Doğaya, Haydi Ormana gibi triptikleri, Karaağaç’a Giderken, Edirne’de gibi resimleri sanatçının yaşadığı şehirler olan Edirne ve Tekirdağ izlenimlerinden oluşuyor. Sanatçı bu resimlerinde
Doğadan kopuş, kendine yabancılaşma, içimizdeki çocukluğa olan mesafe her geçen gün artarken kaotik gürültü patırtı arasında Aysun Oz unutulmuş çocukluğun sesini bize fısıldıyor. Bu fısıltı bize yaban hayatın bir parçası olduğumuz, temelde hepimizin aynı olduğuyla ilgili unutulmuş bir gerçekliği hatırlatıyor. Doğa için ‘en önemli içsel kaynağım’ diyen sanatçının, ekilip biçilen bahçelerde geçen çocukluğu, bitkilerle ve kuşlarla olan
