BEN BİR ŞEY ANLAMADIM AMA, GALİBA ÇOK BÜYÜK BİR RESSAM BU CY TWOMBLY!
Bu tuvale bakan üç bayandan biri söylüyordu, ötekiler de dinlediğimi görüp bana baktılar.
Fonda acele boyanmış sarı renk üstüne tüpten çıktığı gibi bir kırmızı sanki fırçayla karalanmış gibi; hiç bir kompleks gütmeden.
-Öyle düşünüyorlar; peki sizin görüşünüz önemli değil mi? sorum onları şaşırtmıştı, bir yanıt gelmedi!
– ..Bu müzede sergilendiğine göre sizin beğeninize
Blog’ da daha önce yayınladığım bu yazıyı tekrar güncellemem; belki yaşımın beni götürdüğü bu kıyılarda, varololuşumuzun bir yerde sığlaştığını, farkında olmadığımız bir yalnızlık duygusunu sezdiğimden olacak. Dostluklar her gün beraber olmak değil; onları anımsadığınızda içinizden hızlıca geçen bir mutluluk, bir güvence, eski masalarda unutulmuş güzel anılar!
Bu ay Bozlu Art Project’ de açtığım sergi öncesi, katalog ve basına
utkuvarlik@gmail.com http:/ utkuvarlik.blogspot.com/ http://www.utkuvarlik.eu
Enstitünün resim bölümü sınavında model, figür olarak bitişikteki alaydan gönderilen bir askerdi, elinde silahla poz verdi; natürmort’a gelince bu kez askerin eline silah yerine bir çiçek buketi iliştirmişlerdi. 12 Eylül dönemi, aylardan nisan, Göztepe Kampüsü. Burası Göztepe Sosyal Hastanesinin yanında, eski yıllarda Sultan dördüncü Murat’ın av sahası,
utkuvarlik@gmail.com http:/ utkuvarlik.blogspot.com/ http://www.utkuvarlik.eu
Sigara içmeye başlamıştım, sabah erken kaçak olarak kaldığım Kadırga Öğrenci Yurdu’ndan çaktırmadan çıkıp, meydandaki bayiden Birinci sigarasını aldıktan sonra, çınar ağaçlarının gölgelediği Muhtalip’in kahvesinde oturmuş, zorunlu olarak yazıldığım Laleli Yüksek Matematik Fakültesindeki dersin saatini bekliyordum. Askeri darbenin bitmez tükenmez
Berna’yla sevişiyoruz bir öğle öncesi. Erken içilen beyaz şarap mı, ılık güneşli bir gün mü, karşıdan Ayazma’dan Arnavutköy’ün üstlerine uzanan yeşillik mi, ötede Boğaz’ın tarifsiz maviliği mi; seviştiğimiz arka odaya kadar uzanan bu mutluluğun nedeni? Bazen şaşırtır insanı, peki nedir insanı yaşamaya çağıran bu esrik mutluluk? Tarifsiz bir doğaya açılımıyla, bugün düşünülemeyecek, üç kuruşa tuttuğumuz bu küçük evi birkaç yıl sakladık;
Roby Zober sonuçta kendinle hesaplaştı; -bellekle huzura varmak, yaşanmış güzel şeyleri tekrar çizmek kafasında, bu her zaman başvurulacak bir çıkış yolu değildir, yoksa “angut” olur insan; sen hep geçmişle yaşıyorsun, eğer yaşadığın şu an’ı değerlendiremiyorsan, niye bu yola çıktın?
– Ama bir otoyol var; duyusal bir ilintinin sizi, belleğin en ıssız kıyılarına götürüp getiren diye yanıtladım.
Roby -Tekrar söylüyorum;
