Beaux Arts dergisinin son sayısının manşeti “Figüre Büyük Dönüş”; önce, sanki bir muştu, “evet… Sonuçta anladılar!” diyebileceğimiz, içinizi rahatlatan bir haber mi? atölyelerinde eski günleri düşleyen, unutulmuş ressamları yüreklendirmek için bir gözdağı mı? Bilmiyorum ama olan olmuştu bir kez; nereye döneceksin, yok olan galerilere mi, yoksa yaşamak için öğretim üyesi olan ressamlara mı? Aklıma paletini pencereden, sonra da tüm
Bir dostumla konuşuyoruz: “…dün akşam Banksy’nin sergisinin açılışındaydık..! ” İstanbul, kim, nerde, nasıl demek olanağı olmadı. Konuyu derinleştirmeden, Banksy’yi sergileyenin kim olduğunu araştırınca karşıma sürpriz, hiç duymadığım bir şirket ismi çıktı: “Global Yatırım Holding”, oysa malum güncel sanata soyunan; Salt, Borusan vs. değil. Evet şaşırtıcı, sırtı çok sağlam gözüken bu holding, sergi duyurusunun
Niçin bu yazı? Bir dostumun isteği üstüne, tarihi bir mekânın; Pera’da bir otelin mezanininde açılan ve de epey ilgi çeken Abidin Dino sergisi için yazdığım yazıdan sonra, düşünülen ama gerçekleşmeyen ikinci sergi; Fikret Mualla’nın sergisi için yazmıştım. Müzeler, galeriler, mekân sahipleri, koleksiyonerler, alan-satanlar, küratörler vs; biliyorum sanat aslında bir “kaos”, kendi başına devinen. İşte bunun hem içinde hem
Bunun gerçekleştiğini görmek, belki sanatın hayal gücünün sanrı fenomenine bir darbe gibi geliyor ama bir gerçek. Nasa’nın ayın çevresinde gezinen Lunar (LRO) uydusunun 12 Ekim’de çok uç bir fotoğraf tekniği ile çektiği Ay’dan Dünya’nın görünümü. Bu mavi “lapis lazuli”, toprakta bulunabilen en gizemsi bir taş. Bu olağanüstü varoluşu, gözümüzün ayırt edebileceği mavilerin içindeki ayrıcalığı onun, ilk çağlardan
Işığın kırıldığı o çizginin ötesini gösteriyorum, gitmek istediğimi, düşlediğimi, bir kurtuluşu bence; olabilirlilik nasıl tanımlanır? Hani seni çağıran, kulağına fısıldayan, sana gitmen gerekiyor diyen ses! Belki diye yanıt veriyorlar; “…mutlu değil misin? Korku bir “yalnızlığın” uzantısıdır; ne yalnızlığımı ne de korkumu anlatabilirim; kafamda akıp giden bir nehir var, tüm anılarımı da beraber götüren; belki
(20 Kasım – 4 Aralık 2016, Pera’daki tarihi Ravouna1906 binası, Küratör: Ali Hatemi)
Daha dün St. Michel’den geçerken başımı kaldırıp, Quai Michel 13 numaralı evin çatı katına baktım, mekânın da bir belleği olduğuna göre, bence yaşanmışlıklar; evde o an olmamak gibi bir duygudur. Seine nehri kıyısındaki bu dairede daha önce Marx Ernst oturuyormuş, Abidin ve Güzin de 16 yıl oturdular. O yıllar Quartier Latin’de yaşamak epey renkliydi, arka sokakta
