Kriz varsa eleştiri var!
Kriz varsa eleştiri var! Yunancadan Latinceye uzanan soyağacında kritik yani eleştiri aynı zamanda bir sarsıntıya, krize gönderme yapar. Kelimenin etimolojisi ortaktır.
1960 sonrası ivmelenen ama kendi meşruluğunu 1990 sonrası gerçekleştiren Contemporary (Çağdaş Sanat) tam bir yıldız şimdi. İzlenimcilikten Dada’ya inceden sızan ve modernizmi belirleyen, ironi, “yoğun farkındalık”, “yeniden temellük”, “anıştırma (pastiş)” ve parodi bugün sanatın tek yöntemi haline gelmiş durumda. Sanat sadece kendisine referans yaparak var olabiliyor artık. Baudrillard’ın deyimiyle: Yaratıcı eylem bile kendisini kopyalayarak kendi işleyişinin işaretinden farksız hale geliyor artık. Bir ressamın konusu ne resmettiği değil; resmediyor olmanın kendisidir. Resim resim yaptığı gerçeğini resmeder. Sürekli kendi üstüne kıvrılan,matlaşan bir sanat severlik hali… Bir tarafıyla sanat izleyicisi, anlamadığı ve keyif almadığı bir süreci senaryoya uygun yaşamak zorunda kalıe.
Bienaller, küratörler, küresel organizasyonlar ve burjuvazinin artan ilgisi onu vazgeçilmez kılıyor.
Dilimizde çağdaş-güncel ikilisiyle karşılanan Contemporary bir tarafıyla diğer alanları sömürgeleştiren, dışlayan bir imparatorluk inşaa ediyor. Kendini tek ve biricik alan olarak sunuyor.
Yerleştirmeler, performanslar, video art, yeni medya, dökümantasyon…. Kavram ve text’in egemenliği yaşadığımız aynı zamanda… Ne anlatıyor?
Çağdaş-güncel sanat, pentürü, lirik tahayyülü, ekspresyonizmi, konvansiyonel anlayışları geri plana itiyor. Kavramsalın imparatorluğu kuruluyor…
Çağdaş sanat günümüzün yıldızı. Dünya tarihinde olmadığı kadarıyla büyük paraların dolaştığı bir ucu Dubai şeyhlerine uzanan bir küresel ağ aynı zamanda. Masanın üzerinde duran bir kül tablası ummadığınız anda bir sanat yapıtı olabilir dikkat edin. Seven de var sevmeyen de… Ne var bunu ben de yaparım diyen de… Cağdaş sanat neredeyse politikayı ve felsefeyi ikame etmeye çalışıyor.
Bir sergi dolaşmak metinler yığını içinde kaybolmaya benziyor. Artık tek bir dert var: Ne anlatıyor?
Ali Şimşek Agora Kitaplığı’ndan yayınlanan son kitabı Kriz ve Kritik’te ressamlığın ve bohemin sonundan sanatçının burjuvalaşmasına birçok konuyu tartışıyor.
