Gamze Taşdan “Çık dediler sahneye” isimli ikinci kişisel sergisinde günümüz sahne ve eğlence anlayışının temelini oluşturan gazino kültürünü ve görsel dünyasını ele almaktadır.1950’lerde iç göçle başlayan toplumsal ve ekonomik değişim sanat ve eğlence anlayışında da etkili olmuştur. En çok göçü alan İstanbul’da ise geleneksel eğlence ve sanat yapısı kırılmaya başlamış, gazino kültürünün temelleri atılmıştır. Münir Nurettin Selçuk, Müzeyyen Senar, Safiye Ayla gibi ustaları zevk içinde dinleyen kitle yerini 1960’ların sonunda çoğunlukla şatafatı isteyen ve seyreden kitleye bırakmıştır. Böylelikle bugün bildiğimiz gazino kültürü müziğin içine görselliği de katarak halk tarafından benimsenmiştir. Maksim, Çakıl, Lunapark, Göl, Bebek Belediye dönemin başlıca gazinolardır. Gazinolar o dönemde büyük şöhretler yaratmış, şan, şöhret, para, pul ve elbette acılar bu dünyanın en önemli simgesel kodlarını oluşturmuştur. Özellikle 1970’lerde Yeşilçam sineması gazino kültürünü ve bir starın önce yükseliş sonra ise düşüş hikayesini bolca işlemiş, ‘yıldız olmak’ halk tarafından arzulanan bir yaşam biçimi haline getirilmiştir. Başta Zeki Müren, Emel Sayın, Behiye Aksoy, Neşe Karaböcek gibi isimler şarkıcı olmalarına rağmen bu filmlerde başrolde oynamış, sık sık şarkılarını okumuşlardır. 1980’lerin sonuna gelindiğinde ise gazino kapılarının üzerinde yer alan dev neon ışıklarla yazılan isimler bir bir sönmeye başlamış, evlere giren televizyonun etkisiyle de gazinolarkapanmıştır.
‘T’ sahne düzenini yaratan, her birini kendi tasarladığı dönemine göre oldukça radikal kostümleriyle Zeki Müren ve assolistlik yarışı içinde, ellerinden mikrofonu hiç bırakmayan kadın şarkıcılar bu serginin ana karakterlerini oluşturmaktadır. Sanatçı 1960’larda başlayıp 1980’lerin sonunda yok olan gazino kültürünün figürlerini kendi imgeleriyle yeniden yaratırken dönemin estetik anlayışını ön plana çıkarmaktadır.
Hakkında KolajART
KolajART, çağdaş sanatın güncel üretimlerini, eleştirel düşünceyi ve sanat yazarlığını bir araya getiren bağımsız bir uluslararası çevrim içi sanat platformudur. Dergi, 2013 yılının Kasım ayında DekolajART adıyla kurulmuş, ancak bir takım yaşanan sorunlar nedeniyle 2014 yılının Ocak ayından itibaren KolajART adıyla yayın hayatını sürdürmeye başlamıştır.
Türkiye'nin ilk plastik sanatlar odaklı çevrim içi dergilerinden biri olan KolajART, dijital ortamda sanat yazarlığı ve eleştirisinin gelişimine katkı sunan öncü yayınlardan biridir. Kuruluşundan bu yana yalnızca yerel bir sanat ortamının sesi olmakla yetinmeyip, sınırları aşan bir bakış açısıyla hareket eden dergi, farklı coğrafyalardan sanatçıların, küratörlerin ve düşünürlerin katkılarına açık bir yayın politikası benimsemiştir. Bu yönüyle KolajART, Türkiye merkezli olmakla birlikte, içerik ve ilgi alanı bakımından ulusal sınırların ötesine uzanan, çok dilli ve çok kültürlü bir okur-yazar kitlesine hitap eden bir mecra hâline gelmiştir.
Bağımsız ve kâr amacı gütmeyen bir web yayını olarak KolajART; sergi değerlendirmeleri, sanatçı söyleşileri, kuramsal incelemeler ve sanat tarihi perspektifinden yorumlarla Türkiye'de ve dünyada çağdaş sanat ortamına eleştirel ve düşünsel bir katkı sunmayı amaçlar. Dergi, yalnızca İstanbul, Ankara ya da İzmir gibi Türkiye'nin sanat merkezlerinde gerçekleşen etkinlikleri değil; Berlin, Paris, Vietnam, New York ve Palermo gibi uluslararası sanat sahnesinin nabzının attığı şehirlerdeki bienaller, sergiler ve sanat fuarlarını da takip ederek, okurlarına küresel çapta bir sanat gündemi sunmaktadır.
Farklı kuşaklardan sanatçıları, araştırmacıları ve sanat yazarlarını —yerli ve yabancı fark etmeksizin— ortak bir tartışma zemininde buluşturan dergi, güncel sanatın eleştirel hafızasını oluşturmaya yönelik süreklilik taşıyan önemli bir dijital arşiv ve paylaşım alanı niteliği taşır. Bu bağlamda KolajART, yalnızca bir yayın organı olmanın ötesinde, Türkiye ile dünya sanat çevreleri arasında bir köprü işlevi gören, disiplinlerarası ve sınır ötesi bir düşünce platformu olarak konumlanmaktadır.
