“Ben nerede değilsem orada mutlu olacakmışım gibi gelir.”
Charles Baudelaire/Paris Sıkıntısı
Baudelaire’in dediği gibi kaldığımız yer mutsuzluk sebebimiz olabilir mi? Eğer gitme eylemi zorunlu yapıldıysa, mutsuzluğun bir sebebi olabilir. Gitmek, göç etmek bir zorunluluk oluşturuyorsa, sebepleri hiçbir zaman değişmeyecektir, mekânlar o mutsuzluğu hep hatırlatacaktır ve bedenimiz bu mutsuzluğu hep içinde barındıracaktır.
Zerrin Pehlivan
Bir göçmen olarak beden, varlığını sürdürmek için hep göç etmeye devam ederek, geçtiği yerlerden aldığı izleri ve göstergeleri taşıyarak kendine hep yeni mekânlar arayacaktır. Bedenimiz de mekândır. Hatta bize en tanıdık olan, beynimizin ve bedenimizin karşılıklı etkileşim halinde olduğu, yaşadıklarımızın kaydını tuttuğu ve bize ait olduğunu düşündüğümüz bir mekân… O da hep mutluluğu arar ve yeni yerlere göç etmek ister. Arayış halindeki bu mekân, hayatımızın içindeki tüm ilişkilerden, kurgulardan etkilenirken bu etkileri bedenimiz aracılığıyla, gösterge olarak fiziki ifadelerle, bakışlarla yansıtmaya çalışır.
Kendi mekânları içinde sıkışan bu portreler, geçmişin bellek kaydından bugüne taşınan, kendi bedenine, tenine, doğal renklerine bile uzaklaşmış, yabancılaşmış gerçek temsilden, temsili betimlemelerinden, zamanından uzaklaşmış, bakışlarındaki odak noktaları tekil, kendi sınırları içerisinde güçlü, bakışlarıyla bir mesafe kat etmekteler… Göç halinde, sınırın ötesinde ve geçişlilik alanında kalan bu bedenler, iki sınır kesişirken ara boşlukları yıkmış, belli alanları belirsiz birbirine karıştırmış, sınırların olmadığı ve iki çizginin birleşmediği, her iki tarafın da eşitlendiği yeni mekânlar, yeni portreler oluşturmuştur.
İşte bu portrelerdeki gibi bedenlerimiz, duygu aktarımı yapan bakışlarla, dile bile getirilemeyen, sözsüz bir ifade ile kendini, bedenin kayıt tuttuklarını bakışlarla anlatmaya ve göç etmeye hep devam edecektir.
Hakkında KolajART
KolajART, çağdaş sanatın güncel üretimlerini, eleştirel düşünceyi ve sanat yazarlığını bir araya getiren bağımsız bir uluslararası çevrim içi sanat platformudur. Dergi, 2013 yılının Kasım ayında DekolajART adıyla kurulmuş, ancak bir takım yaşanan sorunlar nedeniyle 2014 yılının Ocak ayından itibaren KolajART adıyla yayın hayatını sürdürmeye başlamıştır.
Türkiye'nin ilk plastik sanatlar odaklı çevrim içi dergilerinden biri olan KolajART, dijital ortamda sanat yazarlığı ve eleştirisinin gelişimine katkı sunan öncü yayınlardan biridir. Kuruluşundan bu yana yalnızca yerel bir sanat ortamının sesi olmakla yetinmeyip, sınırları aşan bir bakış açısıyla hareket eden dergi, farklı coğrafyalardan sanatçıların, küratörlerin ve düşünürlerin katkılarına açık bir yayın politikası benimsemiştir. Bu yönüyle KolajART, Türkiye merkezli olmakla birlikte, içerik ve ilgi alanı bakımından ulusal sınırların ötesine uzanan, çok dilli ve çok kültürlü bir okur-yazar kitlesine hitap eden bir mecra hâline gelmiştir.
Bağımsız ve kâr amacı gütmeyen bir web yayını olarak KolajART; sergi değerlendirmeleri, sanatçı söyleşileri, kuramsal incelemeler ve sanat tarihi perspektifinden yorumlarla Türkiye'de ve dünyada çağdaş sanat ortamına eleştirel ve düşünsel bir katkı sunmayı amaçlar. Dergi, yalnızca İstanbul, Ankara ya da İzmir gibi Türkiye'nin sanat merkezlerinde gerçekleşen etkinlikleri değil; Berlin, Paris, Vietnam, New York ve Palermo gibi uluslararası sanat sahnesinin nabzının attığı şehirlerdeki bienaller, sergiler ve sanat fuarlarını da takip ederek, okurlarına küresel çapta bir sanat gündemi sunmaktadır.
Farklı kuşaklardan sanatçıları, araştırmacıları ve sanat yazarlarını —yerli ve yabancı fark etmeksizin— ortak bir tartışma zemininde buluşturan dergi, güncel sanatın eleştirel hafızasını oluşturmaya yönelik süreklilik taşıyan önemli bir dijital arşiv ve paylaşım alanı niteliği taşır. Bu bağlamda KolajART, yalnızca bir yayın organı olmanın ötesinde, Türkiye ile dünya sanat çevreleri arasında bir köprü işlevi gören, disiplinlerarası ve sınır ötesi bir düşünce platformu olarak konumlanmaktadır.
