Baudelaire, “Romantizm sanatçının hissetme biçiminde yatar”[1], dediğinde aslında yeni bir sanatçıyı tanımlıyordu. Tutkularını serbest bırakmış, kendini bağımsızlaştırmaya başlamış, aç bir şekilde koşarak moderne ilerleyen sanatçıyı. Baudelaire’in bu saptamasının üzerinden bir yüzyıl bile geçmeden yaratının hissetme, düşünme, devinme biçiminde yattığını imgelerle dünyaya gösteren bir sanatçı modeli ortaya çıktı. Gün
Konstantin Brancusi, Karpat Dağları’nın yakınlarında bir Romanya köyünde doğmuştur. Bükreş’te heykel eğitimi almış olan sanatçı, 1904 yılında Paris’e gitmiş bir süre Auguste Rodin’in asistanlığını yapmıştır. Ancak “Büyük bir ağacın altında hiçbir şey büyüyemez” diyerek kendi başına bağımsız çalışmaya karar vermiştir. 1915-1916 yıllarında üç boyutlu üretimlerinde saf bir biçimsel ifade yakalayan sanatçı, heykel
Bence Nietzsche haklı, kendine yol soran birine verdiği yanıt: “ …yok öyle bir şey!”; yine biz var olduğuna inanarak yolumuz devam edelim! Gökyüzünü izlerim genellikle, boşluğu; benim hep ilgimi çeken alçaktan uçan kuşlar değil, çok yükseklerde yalnız bir kuş bir yere gidiyor! Peki yol yok orada, hedefini kestirmiş sağa sola bakmıyor, çok yüksekte olduğu için yakın bir yere gitmiyor kanımca: bir orman, bir park, öteki kuşların da olduğu bir bahçe,
Usta tiyatrocu Genco Erkal’ın, Ahmed Arif’in şiir, söyleşi ve mektuplarından yola çıkarak uyarladığı, yönettiği ve rol aldığı yeni müzikli gösterisi “ŞAHDAMARIM”, 14 Temmuz Çarşamba akşamı Avrupa yakasında ilk kez KüçükÇiftlik Bahçe Tiyatrosu’nda sahnelenecek! Edebiyatımızın en değerli ozanlarından Ahmed Arif’in ölümünün 30. yılında, anısına bir armağan olarak hazırlanan oyun Dostlar Tiyatrosu tarafından sahneye konuyor.
II. Dünya Savaşı sonrasında sanat alanında uluslararası en önemli değişiklik, New York’un sanatın merkezi olmasıdır. Sanatın merkezi olarak kabul edilen Paris, 1940’lı yıllardan sonra yerini New York ‘a bırakmıştır. Bu kaymanın çok çeşitli sebepleri bulunmaktadır. Avrupa’da 1930’lu yıllarda Almanya, İtalya gibi ülkeler başta olmak üzere hakim olan totaliter rejimlerde yaratıcı sanata karşı çalışmalar yapılmış, dolayısıyla Avrupalı
Şefik Bursalı için yapılan bu anıt-heykeli görmeseydim, tekrar “anıların” kapısı açılmayacaktı. Durup dururken belleğimde yaşanmışlık tekrar alt-üst oluyor ve de beraberinde birbirine dokunan ne varsa su yüzeyinde:
Türk dili bir step dili olduğu için, her konuda olduğu gibi sanat ve resimde de yabancı dillerdeki sözcüklerle doludur; örneğin Akademi’de: eskiz, desen, pentür, galeri vs. Küçük bir sözlüğü doldurur! “Cour de Soir” da Fransızcadan
