Bir sanatçı için üretkenlik ne denli önemliyse, hayat görüşünü de eserlerine yansıtabilmesi o denli önemlidir. Sanatçının bir yaşam örneği olarak bunu ortaya koyması ve devam ettirebilmesi, bu anlayışı günümüz sistemi içerisinde koruyabilmesi, olumlu gelişimi adına ileriye dönük referans alabileceğimiz en önemli kriterlerin başında gelmektedir.
Barış Cihanoğlu’nun resimlerindeki anlamı fark edebilmek için, onun hayata bakışını ve yıllar içerisinde
Summart Sanat Merkezi’nde 12 Ocak’ta açılan ‘OPUS Croma’ başlıklı sergi Dolunay May küratörlüğünde Oğuz Haşlakoğlu, Pınar Genç, Utku Dervent ve Selçuk Fergökçe’yi bir araya getiriyor. Sergi, sanatçıların sanatsal birlikteliklerini ve ‘chroma’ üzerinden sorguluyor. ‘Chroma’nın sadece plastik sanatlarda değil aynı zamanda müzik ya da edebiyat gibi farklı disiplinlerle olan ilişkisini de projeye dâhil ediliyor. Bu kapsamda performans ve söyleşilerin
Çağımızın sürekli ilerlemeye ve gelişmeye yönelik yapısının kent görünümü üzerindeki olumsuz etkileri ve bu yapılanma karşısında doğadan giderek uzaklaşan insanın öz değerlerinden ayrılmasından kaynaklanan doğal bellek kaybı kavramları üzerine düşünen ve üreten bir sanatçı Murat İrtem…
O, günümüzün kentlerinin görüntülerini kendine özgü lekesel soyutlama diliyle resmediyor. Gelişen kent kavramının görselliği ile doğru orantılı bir biçimde
Bugünün dünyasında, zaman ilerledikçe insanlar arasındaki ilişkilerin beklenti ve amaçlar doğrultusunda giderek gerçek anlamını kaybetmeye başlayıp sıradanlaştığı, iletişim problemlerinin ise günden güne attığı görülmektedir. Durum böyle olunca psikolojik olarak kendini tüm doğallığı ve gerçekliği ile ifade edemeyen birey, çoğu zaman toplumsal ilişkiler içerisinde yapmacık tavırlar içerisine girebilir. Bir savunma mekanizması gibi oluşturduğu bu yapay
Zeynep ve Mehmet Çetiner, resimlerinde figürasyonun, belirgin, net, değişmezliğine, karşın sanatsal form bakımından soyut, belirsiz, sürekli dönüşen ve kendini algıda her an yeniden var eden bir sanat yapma biçimini plastize ediyorlar.
Soyutlamanın belirgin olanı örtmesi, muğlakta bırakması, belirsizleştirmesi imgenin çözümlenmesinde izleyiciye fazlasıyla hak tanıması Ranciere’in sözünü ettiği “duyulur olanın paylaşımını” daha lezzetli hale getiriyor.
İki
Toplumun ortak kimliğini temsil eden sembol ve şekillerin plastik nesne ifadesiyle, kamusal alanda yer alması, yazılı olmayan kültür tarihinde görsel bir yazılımdır. Şehrin mimari dokusuna eklenen heykel, obje, sembol, şekil veya anıt gibi eserler, sadece bulundukları meydanlara değer katmaz, aynı zamanda o kente bir ayrıcalık da katar. Paris’teki, Eyfel kulesi; “biz de çelik endüstrisinde varız” manasında, bir kutlama adına inşa edilmişti. Sembol veya plastik
