Sanat üretimi ve tüketimi konusunda kendiliğinden biçimlenen istek ve arzunun dışarıdan, “işi bilen” tarafından kontrol altına alınıp süreci yönetmesi, sanata bağımsız bir cepheden bakan için sanatın genleriyle oynamak olarak görülür. Sanat kendisini bir sonraki zaman dilimine taşıyacak dinamiklere zaten sahiptir. Çelişkilerin bileşkesi, dışarıdan ayrıca
Tüm ülkenin birbirinden nem kaptığı bir ortamda açıkçası bu başlığı atıp atmamak düşündürdü biraz. Yoksa elbette ki, periferi de denebilirdi ama o da taşra demek sonuçta! Her ne kadar her geçen yıl yeni sesler çıksa da İstanbul kaçınılmaz merkez!
İki yıl önce Türkiye bienallerine bir yenisi eklendi: Bodrum Bienali. Bu yıl katılımcı sanatçılardan Nilüfer Çile’nin vasıtasıyla haberdar olduğum bienali izleme şansım oldu. Eğer bienali tam da sözlük
Gün geçmiyor, sanatı “manipulé” edenler adına bir kavga çıkmaya görsün; bilinçli olarak, büyük kapitalist (magnat) lobisinin bir provokasyonu. Sanatı ve kültürü saptırmak adına büyük paralar harcayarak, Fransa gibi bir ülkenin Kültür Bakanını bile oyun dışı bırakan, istedikleri mekâna babasının malı gibi giren, bir beyin yıkama sektörü oluşturulmuş! Sürekli açılan modern müzeler, zengin “fondation” lar, “Grand Palais”
26-28 Eylül 2015 tarihlerinde ikincisi gerçekleştirilen ArtInternational 2015 Uluslararası Sanat Fuarı ile ilgili reklamlarda “İstanbul’a modern ve çağdaş sanatın ikonları geldi” deniliyor. Bugün sanatın geldiği noktada eleştirel kuram açısından bakıldığında postmodernin ruhu içinde ikon olmadıkları bir gerçek.
ArtInternational 2015 uluslararası bir fuar olduğundan farklı coğrafyalardaki dünya ülkelerinin sanatları hakkında genel bir değerlendirme yapmanıza,
Sanat konusunda kendi kendimizi ve sanatın gerçeğini sorgulamadan kendi kafamıza göre alıp başımızı gidiyoruz. Nerede ne oluyor, kimler ne yapıyor, dünyada sanatta gelinen nokta nedir, gibi soruları da sormuyoruz. Hiç kimseden de bilgi alma gereğini duymuyoruz. Uyarı ve eleştirilere de kulak asmıyoruz. Gözümüzü sanat dünyasına kapatmışız ve körlemece yol aldığımızın ayırımında değiliz. Sanatın gerçeğiyle yaşayarak sanat yapmaya çalışan gençlerimiz boşlukta.
Çocukluğumdaki kırmızı borulu gramafon ve markasını simgeleyen bu grafik, belleğimde sürekli yaşadı, daha sonra yıllarda öneminin farkına varıp, aradığımda; annemin bir eskiciye verdiğini öğrendim. 50 yılları; lüzumsuz objet’lerin evleri terk ettiği, Amerika’nın otoyolu’na girdiğimiz yıllardır, bu temizlikte iki adet ikiz antika çin vazosu da elden çıkarılmıştı ve de kilimler. Bu “Sahibinin Sesi” markası giderek gramafon’dan
