Christo ve Jeanne-Claude, çevreye yapmış oldukları sanatsal müdahalelerle oldukça ses getiren yerleştirmelere imza attılar. Onların yerleştirmelerini diğerlerinden ayıran en önemli özellik, devasa boyutlardaki çevresel nesnelere olan ilgiden kaynaklanır. Bu devasa nesnelere birer örnek vermek gerekirse, bir parlamento binası ya da bir köprü tam da onların sanat nesnelerini oluşturabilecek formlardır. Paris’te Pont Neuf Köprüsü’nün kemerlerinin altın rengi
Bugün ilginç bir haber; İtalya’nın Bari kentinde contemporary sergileyen bir galeride, temizlikçi kadının yanılarak çöp tenekesine attığı; Amerikalı artist Paul Blanca’nın bir yapıtı. Gerçek çöp içeren bu “enstellasyon”; kartonlar, izmaritler, capotlar vs. den oluşuyor. Dünya modern müzeleri temizlik yapan personeli defalarca uyarmışlardı: “..her şeyi çöpe atmayın; bilmiyorsanız küratöre sorun” diye. Daha önce Düsseldorf
Görsel Sanatlar açısından ülkemizin geldiği yer hiç de iç açıcı bir noktada değil. Bunca eğitim, bunca öğretim, bunca koşturmaca, bunca çaba, bunca uğraş, bunca cebelleşme ülkemizde sanatı bodur ve verimsiz bir ağaç olmaktan öteye götürmedi. Ülkemiz hiçbir zaman bulunduğu çağların sanatını ne yaşadı ne de özümseyebildi. Sekter ve yaratıcılıktan uzak bir anlayış aldı başını, bugünlere geldi. Bir zamanlar ilerleme ve sanatı yaşama umudumuz varken
Bienaller, fuarlarda; zaman zaman da sponsorlu galerilerde karşılaşıyoruz. Sistemden memnun olmayanların lehine Soroz’un planlarıyla uyumlu bir değişim logaritması sunuyorlar. Kavramı ülke gençlerine, entelektüel faaliyetin bir parçası olarak tanıtmaya çalışırken dışarıda kalanlarla içeridekiler arasında ansızın bir iç tartışma başladı: Süreyyya Evren ve Halil Altındere’nin kitabı neşeli bir polemiğin konusu oldu. Yazılar yazıldı, sanat
Bugün güncel sanat “magnat”sı, iki milyarder: Bernard Arnault ve François Pinault, 21. yüzyıl sanat tarihinini acaba bilinçli mi yazıyorlar? Acaba sanat kendi devinimini yapıyor mu? Güncel sanat dediğimiz; niçin çirkin, gereksiz, obscéne (müstehcen), manyak? Bunu savunanların, alıp satıp müzelere, koleksiyonlara tıkıştıranların art niyetlerinin ne olup olmadığını da bilmiyoruz; acaba giderek unutulan pentüre son darbeyi vurmak mı; sanat bir şamatadır;
Louise Bourgeois: Heykelleriyle Özgürleşen Sanatçı
20. yüzyıl Amerikan heykel sanatının öncülerinden Louise Bourgeois’nın gravür, litografi ve desenlerinden oluşan bir seçki geçtiğimiz günlerde Hasan Bülent Kahraman küratörlüğünde Akbank Sanat’ta ziyarete açıldı.
Louise Bourgeois’nın eserlerinin İstanbul’da sergileneceğini duyduğumda büyük bir heyecana kapıldım. Tabi hayallerimi onun Maman’ı kadar büyütmemiştim ama yine de önemli heykellerinden
