Fatih Balcı, -Recep Aksu ile birlikte- geçtiğimiz haftalarda gerçekleştirdiği ‘Çanakkale Bienali’nden İstanbul Bienali’ne’ adlı performansı ile gündeme geldi. İki sanatçı Çanakkale’den başladıkları yolculuklarını 10 gün sonra İstanbul’da bitirdiler ve beraberlerinde getirdikleri ‘tuzlu su’ları, yaptıkları görüşmeler sonucunda İstanbul Bienali’ne yerleştirdiler. Bu uzun süreçle ilgili Fatih Balcı ile konuştuk.
Hülya Küpçüoğlu: Proje
Ben şiiri ve belki de edebiyatı önemsemeyen bir çağı çizmek istedim. Özellikle “trenleri” bile tanımadan göçüp giden kalabalıkları anlatan edebiyatı küçümseyenleri.
Şafak Güneş Gökduman: “Kirlenmişlik” insanın belki de en büyük korkusu. Özellikle de kadın söz konusu olunca Toplumun kadına doğrulttuğu bir sileli kirlenmişlik; hayatı tanımasını engelleyen yaşamdan soyutlayan, kimliğinden uzaklaştırıp
Sanat Tarihini Kafasına Göre Yazmak…
Önceki yıllarda, Cumhuriyet gazetesinde, çağdaş sanat tarihimizi saptırdığına inandığım iki kitabı aynı yazımda eleştirmiştim. Biri Art-İst’in çıkardığı “Türkiye’de Çağdaş Sanat: Kullanma Kılavuzu 1986-2006” adlı Halil Altındere ve Süreyyya Evren’in çıkardığı yayın, diğeri de Garanti Bankası’nın sponsor olduğu ve Transglobe adlı yayıncının çıkardığı “Unleashed” adlı kitaptı.
“Çıkış Var” sergisi içeriğine uygun olarak, sembolik anlamı yoğun bir günde, 1 Eylül Dünya Barış Günü’nde açıldı. Oysa barış umudunu hep diri tuttuğumuz ve yüksek sesle dile getirdiğimiz o güne buruk girdik. Çünkü buraların uzağında bir yerlerde savaşlar devam ediyordu. Üstelik bu savaşlarda sadece çatışan taraflar değil çocuklar, kadınlar, sağlık çalışanları da hayatlarını kaybediyordu. Savaşın bile hiç değilse kuralına uygun sürmesini
Sanat üretimi ve tüketimi konusunda kendiliğinden biçimlenen istek ve arzunun dışarıdan, “işi bilen” tarafından kontrol altına alınıp süreci yönetmesi, sanata bağımsız bir cepheden bakan için sanatın genleriyle oynamak olarak görülür. Sanat kendisini bir sonraki zaman dilimine taşıyacak dinamiklere zaten sahiptir. Çelişkilerin bileşkesi, dışarıdan ayrıca
Tüm ülkenin birbirinden nem kaptığı bir ortamda açıkçası bu başlığı atıp atmamak düşündürdü biraz. Yoksa elbette ki, periferi de denebilirdi ama o da taşra demek sonuçta! Her ne kadar her geçen yıl yeni sesler çıksa da İstanbul kaçınılmaz merkez!
İki yıl önce Türkiye bienallerine bir yenisi eklendi: Bodrum Bienali. Bu yıl katılımcı sanatçılardan Nilüfer Çile’nin vasıtasıyla haberdar olduğum bienali izleme şansım oldu. Eğer bienali tam da sözlük
