Özgün sanat eseri üretebilmek için sanat tarihinin ve felsefenin engin doruklarını bilmek ve bu dorukları aşabilmek için de gerekli bilgi ve yaratıcılık donanımına sahip olmak ön koşuldur.
Burada şu soruyu kendinize sormanız gerekir: Doruk neresidir? Doruktakiler kim? Sanatın doruklarının tespitinde salt kişisel beğeniler değil, genel kabul görmüş evrensel hâle gelmiş doruklar ve zirveler esas alınmalıdır. Doruktakilerin izlediği yolu izleyip incelemeden, o ana
Füge Demirok, aile köklerinin uzandığı coğrafyanın geleneksel motiflerini son dönem resimlerine konu ediyor. Karadeniz bölgesinin peştamal desenleri ve renkleri, asimetrinin estetiği olarak karşımıza çıkıyor. Demirok resimlerinde, daire, kare, üçgen gibi geometrinin sabit biçimlerini kullanmasına rağmen, aynı zamanda bilinçdışı bir etkiyle, belleğinin dışavurumu olarak asimetrinin egemen olduğu bir soyutlama içinden plastiğini kuruyor. Asimetri, Füge’nin resimlerinin
Duygu Sabancılar’ın ‘Kısmen Otobiyografi’ adını taşıyan sergisi, geçtiğimiz günlerde SASAV’da açıldı. Sergi, sanatçının 80’li ve 90’lı yıllardaki hatıralarına odaklanıyor. Duygu Sabancılar geçmişten günümüze yetişkinlerin ideolojileri ile şekillenen çocuk dünyasına, manipülasyona uğradığı mekânlara, nesnelere ve kişilere, kimlik ve kimliksizleşme kavramları üzerinden bakıyor.
Hülya Küpçüoğlu :‘Kısmen Otobiyografi’ sergisi
Ben. Bir kadın. Gelin olmuş, iniyorum birer birer merdivenleri. Beyazlar içinde, karanlığın içine doğru yol alıyorum. Her adımda ruhum büklüm büklüm kıvrılıyor. İnmeden önce yok olmayı göze aldım. Kendimi yeni baştan yaratmak için gereken bu. Masum bir gelinlikle girdiğim bu yerde, yırtıcı bir ejderhaya dönüşeceğimi bile bile indim tüm merdivenleri.
Ejderhalar sık acıkır. Mutfaktayım işte. İçimdeki ejderhayı doyuracağım yerdeyim. Gönül rahatlığıyla
Tüm yaşantımda niçin bir idefiks oldu; anıtlara takıntım ve heykeldeki olamazlığı sürekli yargılamam? Oysa zevksizlik diz boyu, tüm plastik sanatlar diye tanımladığımız olguda; Çağdaş Sanat sapması sanki çirkinliğe övgü, resimde boyayamamak, çizememe, kirletme! Evet beğeni, ama kim kimi yargılıyor; yargılasın diye geçiştiremeyiz çünkü bu zevksizlik paraya, ün’e dönüşüp, bir nehir misali zengin koleksiyonlara, ünlü mimarlara çizdirilen modern müzelere,
Sanat yaşama gülümseyebilmektir. Yaşama gülümseyebilmek de sanattır. Bunları birbirinden ayıramayız. İnsanın sanatsal yaratıcı gücü en güzel duyguları en üst derecede ortaya koyabilmektir. Kendi değerlerimizi böylesine ortaya koyabilmek mutluluğun da kendisidir. İnsanın yarattığı sanattan daha üstün bir değer olmadığına göre sanat bizim için yaşamın güzellik duygusunun en zor koşullarda bile bize gülümsemesidir. Ne olursa olsun insan kendi içindeki güzellikleri
