Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim,
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim.*
İnsan merkezli tarihte sorulmuş en önemli soru belki de insanın zamanın neresinde olduğudur. İçinde mi, dışında mı, kenarında mı, kıyısında mı? Yoksa zaman ve insan bir türlü o sokağın köşesinde tesadüfen birbirine çarpıp aşık olamayacak iki umutsuz muydu? Belki kimilerimiz için böyleydi ama peki ya diğerlerimiz nasıl oluyor da onları bir araya getirebiliyorlardı?
onsuz doğa bir sanatçı için büyük öğreti: Çizgisi, rengi, sesi, sessizliği, müziği, devingenliği ve direnci ile… Vazgeçilmez bir bilge de denebilir doğa için. İnsanoğlunun en soylu tanığı. Yaratıcılığın da kaynağı; tabii ki bakmasını bilenler için. Hayata dair her koşulda sığınacağımız bir liman da diyebiliriz; sevinç ve kederde de… Aydınlanan gün ona ait, karanlıklar da. Ama zifiri karanlıklarını her daim kuşanan insanları
Özgün sanat eseri üretebilmek için sanat tarihinin ve felsefenin engin doruklarını bilmek ve bu dorukları aşabilmek için de gerekli bilgi ve yaratıcılık donanımına sahip olmak ön koşuldur.
Burada şu soruyu kendinize sormanız gerekir: Doruk neresidir? Doruktakiler kim? Sanatın doruklarının tespitinde salt kişisel beğeniler değil, genel kabul görmüş evrensel hâle gelmiş doruklar ve zirveler esas alınmalıdır. Doruktakilerin izlediği yolu izleyip incelemeden, o ana
Füge Demirok, aile köklerinin uzandığı coğrafyanın geleneksel motiflerini son dönem resimlerine konu ediyor. Karadeniz bölgesinin peştamal desenleri ve renkleri, asimetrinin estetiği olarak karşımıza çıkıyor. Demirok resimlerinde, daire, kare, üçgen gibi geometrinin sabit biçimlerini kullanmasına rağmen, aynı zamanda bilinçdışı bir etkiyle, belleğinin dışavurumu olarak asimetrinin egemen olduğu bir soyutlama içinden plastiğini kuruyor. Asimetri, Füge’nin resimlerinin
Duygu Sabancılar’ın ‘Kısmen Otobiyografi’ adını taşıyan sergisi, geçtiğimiz günlerde SASAV’da açıldı. Sergi, sanatçının 80’li ve 90’lı yıllardaki hatıralarına odaklanıyor. Duygu Sabancılar geçmişten günümüze yetişkinlerin ideolojileri ile şekillenen çocuk dünyasına, manipülasyona uğradığı mekânlara, nesnelere ve kişilere, kimlik ve kimliksizleşme kavramları üzerinden bakıyor.
Hülya Küpçüoğlu :‘Kısmen Otobiyografi’ sergisi
Ben. Bir kadın. Gelin olmuş, iniyorum birer birer merdivenleri. Beyazlar içinde, karanlığın içine doğru yol alıyorum. Her adımda ruhum büklüm büklüm kıvrılıyor. İnmeden önce yok olmayı göze aldım. Kendimi yeni baştan yaratmak için gereken bu. Masum bir gelinlikle girdiğim bu yerde, yırtıcı bir ejderhaya dönüşeceğimi bile bile indim tüm merdivenleri.
Ejderhalar sık acıkır. Mutfaktayım işte. İçimdeki ejderhayı doyuracağım yerdeyim. Gönül rahatlığıyla
