Gerçeküstücülüğün heykel alanındaki en önemli temsilcisi olan sanatçı, (1901 – 1966), 1930 yılında sürrealizm akımına katılmıştır İlk dönemlerinde izlenimci eserler üreten Giacometti, ilerleyen dönemlerde kübizm esintili heykeller çalışmıştır.
Giacometti avangard sanatçıların gerçeklikten uzaklaşma çabaları ile sürrealizm ve kübizme yöneldiği dönemde, ulaşılamaz bir hedef olarak görmüş olduğu gerçeklik üzerine çalışmalar yapmıştır.
Zafer Gençaydın’ı 4 Mayıs 2024 cuma akşamı, 83 yaşında kaybettik. Sarsıldık. İki yıldır kanserle mücadele ediyordu. Hastalığını öğrenip aradığımda, “Mehmetçiğim, son kullanma tarihimiz geldi belki de” demişti gülerek. Hep espriliydi. En değerli sanatçı hocalarımızdandı. Hocalarım içinde, inandığı doğruları söylemekten asla çekinmeyen, hep dik duran birini sorsanız, onun adını yazarım en başa. Biat değil, eleştiri kültüründen
Postmodern eleştiriler, estetik teori alanında, modernist sanat biçimleri ve pratiklerinden kopuş sergileyen edebiyat, mimari, resim ve heykel gibi alanlarda ortaya çıkan yeni üretimler üzerine sorunsallaştırma ile başlamıştır.
Sanatta postmodernizm, modernizmin tersine, serbestlik, ilgisizlik, şakacılık gibi özellikler ile tanımlanmaktadır. Modernist sanatın ince işçiliğinin ve estetik talepkarlığının tersine, “popüler kültür” ve “yüksek kültür” ayrımını
Deniz Gökduman geçtiğimiz haftalarda Galeri Kambur’da açtığı “Sanat Tarihi” adlı sergisinde, sanat tarihinde yer etmiş resimleri, kendi üslubu doğrultusunda yorumladı. Biz de sanatçıyla yeni bitirdiği sergisi hakkında konuşma fırsatı bulduk.
Hülya Küpçüoğlu: Yeni serginiz “Sanat Tarihi” adını taşıyor. Karşımızda nasıl bir konsept var?
Deniz Gökduman: Sanat tarihi, estetik nesnelerin ve görsel ifadenin tarihsel ve üslupsal bağlamda incelenmesidir.
Sanat tarihçilerinin görüşlerine göre, modern sanat 19. yüzyılın son çeyreğinde izlenimciler ile başlamıştır. John Ruskin, 1860 yılında beş ciltten oluşan “Modern Painters”’in ilk cildini 1842’de yayınlamış ve dönemin adını koymuştur. “Paris’te Charles Baudelaire, 1846 yılında Ruskin ile aynı dönemde Salon sergilerinden başlamış, 1863’te modern hayatın ressamına uzanarak dönemin eleştirisini yapmıştır”.[1]
20. yüzyılın ilk çeyreği
Savaş sonrası dönemde modernist sanatçının üstün bir duyarlılığa sahip olduğu anlaşılmıştır. Yüzyılın ortalarında İngiltere’de heykeltıraş Henry Moore ile Barbara Hepworth’ün yapıtları ülkeye eksikliği hissedilen bir uluslararası sanat görüntüsü kazandırmıştır. Özellikle Moore’un figüratif heykelleri, kökleri derinlere uzanan adak olma haliyle evrenselleşmiş bir retoriği buluşturmuştur. 1951 tarihli “Uzanan Figür”, kendisinden önceki
