Atölyemin duvarında asılı duran o görsel haritada, Siena’nın hemen yanı başında yer alan ve Batı resminin yönünü köklü biçimde değiştiren bir başka büyük merkeze, Floransa’ya çeviriyoruz rotamızı. Siena’nın lirik, şiirsel ve zarif dünyasında dolaştıktan sonra, KolajART için hazırladığım bu yazı dizisinin ikinci durağında, Adnan Çoker’in şemasında beliren estetik etkileşim oklarını izleyerek bu kez daha hacimsel, daha kurucu ve daha dramatik bir
Türkiye çağdaş sanatının önemli buluşma noktalarından biri hâline gelen CI BLOOM, 15–19 Nisan 2026 tarihleri arasında İstanbul’da, Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı Rumeli Salonu’nda sanatseverlerle buluşuyor. Güncel sanat üretiminin farklı yönelimlerini bir araya getiren fuarda Piramid Sanat, LK-17 numaralı standında dikkat çekici bir sanatçı seçkisiyle yer alıyor.
Piramid Sanat’ın CI BLOOM 2026 kapsamında gerçekleştirdiği sunumda Şevval Başalan,
Yıllar önce, ressam ve akademisyen Adnan Çoker’in hazırladığı “İtalya’da Rönesans Okulları” başlıklı grafiksel bir çalışmayla karşılaşmıştım. Bu çalışma, İtalya’daki Rönesans sanat okullarının oluşumunu, birbirileriyle kurdukları etkileşim ağlarını ve sanatçıların kimlerden etkilenerek nasıl bir gelişim süreci izlediklerini şematik bir bütünlük içinde ortaya koyuyordu. Okullar arasındaki estetik akrabalıkları ve sanatçıların
“Karşılaşmalar”
Bir “karşılaşma”, yalnızca iki farklı öznenin veya nesnenin belirli bir zaman ve mekânda tesadüfen yan yana gelmesi değildir; ontolojik bir sarsıntı, bir sınır ihlali ve düşünceyi harekete geçiren temel bir olaydır. Filozof Emmanuel Levinas için “öteki” ile karşılaşmak, insanın kendi benliğinin dışına çıkmaya zorlandığı, etik bir uyanış anıdır. Benzer şekilde, Gilles Deleuze karşılaşmayı, bizi düşünmeye
Son dönemde Yılmaz Güney üzerine yapılan tartışmalar, sanat ile sanatçının kişisel yaşamı arasındaki kadim soruyu yeniden gündeme taşımıştır. Şarkıcı Aydilge’nin “İyi film çekmek, tetik çekmeyi meşrulaştırmaz” sözleri ve oyuncu Farah Zeynep Abdullah’ın Güney’i şiddet üzerinden tanımlayan eleştirileri, kamuoyunda geniş yankı bulmuştur. Bu tür yorumlar, çoğu zaman sanatçının üretiminden çok bireysel yaşamına odaklanmakta; sanatsal kimlik
Barok sanatın en güçlü ikonografik anlatılarından biri olan Judith ve Holofernes sahnesi, yalnızca Eski Ahit kaynaklı bir hikâyenin görselleştirilmesi değil, aynı zamanda şiddet, etik, güç ve temsil meselelerinin sanat tarihinde yoğunlaştığı bir düşünce alanıdır. KolajART’ta yayımlanan önceki yazımda vurguladığım gibi, Barok resim yalnızca dramatik ışık-gölge etkileriyle değil, izleyiciyi olayın psikolojik merkezine yerleştiren anlatım biçimiyle öne
