Barok sanatın en güçlü ikonografik anlatılarından biri olan Judith ve Holofernes sahnesi, yalnızca Eski Ahit kaynaklı bir hikâyenin görselleştirilmesi değil, aynı zamanda şiddet, etik, güç ve temsil meselelerinin sanat tarihinde yoğunlaştığı bir düşünce alanıdır. KolajART’ta yayımlanan önceki yazımda vurguladığım gibi, Barok resim yalnızca dramatik ışık-gölge etkileriyle değil, izleyiciyi olayın psikolojik merkezine yerleştiren anlatım biçimiyle öne
I. GILLETTE[1] – 3
Çeviren: Deniz Gökduman
Onu öğretmek… Figürlere gerçek bir yaşam verebilmenin sırrına yalnızca Mabuse[2] sahipti. Mabuse’un tek bir öğrencisi oldu; o da bendim. Benim ise hiç öğrencim olmadı ve artık yaşlandım! Sana bıraktığım ipuçlarından geri kalanını anlamaya yetecek zekâya sahipsin.
Konuşurken, o tuhaf ihtiyar tablonun her yerine dokunuyordu: burada iki fırça darbesi, orada yalnızca bir dokunuş… Ama her seferinde öylesine yerinde ki,
Barok resim sanatı; dramatik anlatım gücü, keskin ışık–gölge karşıtlıkları ve izleyiciyi sahnenin tam ortasına çeken güçlü görsel kurgusuyla tanımlanır. Eski Ahit kaynaklı “Judith ve Holofernes” anlatısı da bu dramatik potansiyeli bünyesinde taşıdığından yüzyıllar boyunca pek çok sanatçının ilgisini çekmiştir. Ne var ki Caravaggio ile Artemisia Gentileschi, aynı hikâyeyi birbirinden temelden farklı üslupsal tercihlerle yorumlayarak Barok estetiğin
Gustave Geffroy[1]: Sanatsal Yaşam V[2] (Eugène Carrière[3])
10 Nisan 1891
Çeviren: Deniz Gökduman[4]
Buraya girerken gördüğümüz bu çizimler, cam altına alınmış bu siyah ve kırmızı karalamalar, sürekli bir çalışmanın, durmak bilmeyen bir düşünce etkinliğinin göstergesi. Bunlardan yalnızca birkaçı hareketsiz kılınmış, sergi duvarına asılmış. Gerisi ise inanılmaz sayıda: Her yere dağılmış gevşek yapraklar halinde, dostlara verilmiş, çocukların ellerinde
Théodore Duret[1]: Manet ve Fransız İzlenimcileri – 8
VII. 1868’den 1871’e Uzanan Süreçte[2]
Fransızcadan Çeviren: John Ernest Crawford Flitch[3]
İngilizceden çeviren: Deniz Gökduman[4]
1859 yılında başlayarak dokuz yıl boyunca Manet, eserlerini Salon’a ve diğer resmî sergilere sunmuştu; bu süre zarfında dört kez reddedilmiş, yalnızca üç kez kabul edilmişti. Ancak artık, sergi açma konusundaki ısrarlı kararlılığı, Dünya Fuarı vesilesiyle
