I. GILLETTE[1] – 3
Çeviren: Deniz Gökduman
Onu öğretmek… Figürlere gerçek bir yaşam verebilmenin sırrına yalnızca Mabuse[2] sahipti. Mabuse’un tek bir öğrencisi oldu; o da bendim. Benim ise hiç öğrencim olmadı ve artık yaşlandım! Sana bıraktığım ipuçlarından geri kalanını anlamaya yetecek zekâya sahipsin.
Konuşurken, o tuhaf ihtiyar tablonun her yerine dokunuyordu: burada iki fırça darbesi, orada yalnızca bir dokunuş… Ama her seferinde öylesine yerinde ki,
I. GILLETTE[1] – 2
Çeviren: Deniz Gökduman
Doğrusu bu gerçekten de harika bir tutkuydu! Ama ne oldu? Ne kuru bir üslubun o sert çekiciliğini elde etmişsin, ne de chiaroscuro’nun (ışık–gölge oyunlarının) aldatıcı büyüsünü… Şurada, tıpkı zayıf bir kalıba sığmayan erimiş bronz gibi, Titian’ın[2] o zengin ve sarımsı rengi, senin Albrecht Dürer’den[3] aldığın o kuru ve ince çizgiyi patlatıp taşırmış.
I. GILLETTE[1] – 1
Çeviren: Deniz Gökduman
1612 yılının sonlarına doğru, soğuk bir aralık sabahında, oldukça sade giyimli genç bir adam, Paris’te Grands-Augustins sokağında bir evin kapısı önünde geziniyordu. İlk metres’inin yanına gitmekten çekinen bir âşık gibi uzun süre kararsızlıkla sokakta aşağı yukarı dolaştıktan sonra, sonunda o eşiği geçti ve Usta François Porbus’un[2] evde olup olmadığını sordu. Aşağı kattaki
