Bu çalışma, çağdaş Türkiye görsel sanatlar piyasasında estetik değerin yerini alan piyasa odaklı dinamikleri eleştirel bir sanat tarihi ve sosyoloji süzgecinden geçirmektedir. Theodor Adorno ve Max Horkheimer’ın kültür endüstrisi eleştirisinden ve Pierre Bourdieu’nün alan teorisinden hareketle, özgün sanatsal üretim yerine küresel trendlerin estetik reprodüksiyonuyla görünürlük kazanan “Yaratıcılıksız Sanatçılık” veya başka bir şekilde söyleyişle "yaratıcılığı olmayan sanatçılık" olgusu analiz edilmektedir. Çalışmada, özgün sanatsal refleksler geliştirmek yerine ticari hırslarla en önde yer almaya çalışan ressam tipolojisinin stratejileri masaya yatırılmaktadır. Galeri mekânlarındaki kuramsal metinlerin işlevi, imaj yönetimi süreçleri ve koleksiyoner beğenisinin metalaşması ele alınarak, Türkiye sanat ekosistemindeki yapısal sorunlara yönelik kamusal ve akademik çözüm önerileri sunulmaktadır.
