Nesli Türk’ün RAW-HAM sergisi, bedeni figüratif alanın konformist alanından çıkartan body horror olarak biyofili halini açıyor. Burada beden ne tamamlanmış bir kompozisyonun parçası ne de arzu nesnesine dönüşmüş bir figür. Bunun yerine izleyiciyi, bedenin en çiğ, en az işlenmiş ve en kontrol edilemez haline tanıklık etmeye çağırır. Serginin başlığındaki “RAW” ve “HAM” sözcükleri, pişmemiş, işlenmemiş, tamamlanmamış olanın
Ders belgeliği sergisinin yirmi dördüncü yılı ancak biliyoruz ki 30 yıla yakın bir geçmişi var. Ders belgeliği H. Avni Öztopçu atölyesinde ders sürecinin belgelenmesi, aslında bu sergi bir belgelik, bir belge olarak atölye sürecindeki tasarımı, üretme zamanını ve sonucunda ortaya çıkan ürünlerin yolculuğunu da gösteriyor. Öğrencilerin her yıl olgunlaşan gelişen kavrayışlarını, sanatçı olma yolunda kat ettikleri aşamaları da gösteriyor. Atölye dersinin
Bazı ressamların belirli bir figür veya konuya bağlı kalarak yıllarca tekrar ederek resim yapması konusundaki “Sanatçıların Aynı Figür ve Temalı Resimlerini Değerlendirirken Nitelikli ve Ticari Tekrar Ayırımını Yapabilmek”[1] başlıklı yazımda nitelik konusuna vurgulama yaptım. Sanat eserindeki niteliğin sanatçı tarafından yaratılan kuram ve teknik koordinasyonun yansıması olup, bu yazı ile de bu
Christian Brinton[1]: Modern Sanatçılar[2]: “Antoine Wiertz”[3]
Çeviren: İlksen Duru Erol[4]
Korsika’dan gelip bir süre için Avrupa haritasını ve insanlığın kaderini derinlemesine değiştiren soluk yüzlü kaptanın ölümünden yıllar sonra sanat, kendi doğal gelişim sürecinde yeniden başlamıştır. Sert ve yenilmez bir şekilde, Yunanistan ve Borne’un yeniden hayata dönen kahramanları, büyülenmiş halkın gözleri önünde azametle yürümeye devam ettiler. Kendi
Autunlu Honorius’tan ilhamla;
“Sanatçının sürgünü tekrar, vatanı yaratıcılıktır”
“Zevkler ve renkler tartışılmaz!” deyip, sanatseverin sadece beğenmeye yaslanmaması gerekir. Sanatsever olarak sanat eseri diyerek önünüze konulan çalışmaları öncelikle plastik değerler açısından seçme ve elemeye tabi tutmadan sadece beğeniyle satın alarak ona sanat eseri muamelesi yapıp, duvarınıza asarsa; bu resim onun ve ülkesinin sanat düzeyini belgeler!
Yıllar önce, ressam ve akademisyen Adnan Çoker’in hazırladığı “İtalya’da Rönesans Okulları” başlıklı grafiksel bir çalışmayla karşılaşmıştım. Bu çalışma, İtalya’daki Rönesans sanat okullarının oluşumunu, birbirileriyle kurdukları etkileşim ağlarını ve sanatçıların kimlerden etkilenerek nasıl bir gelişim süreci izlediklerini şematik bir bütünlük içinde ortaya koyuyordu. Okullar arasındaki estetik akrabalıkları ve sanatçıların
