V. RESSAM[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Besançon’daki Père Fessier’nin birahanesindeydik.
— O da öldü, zavallı Père Fessier!
Mart birasından soğuk bir kutu içerken, uzun pipolarımızı tüttürüyorduk.
Courbet, o gün keyifsizdi.
Akşamı, aniden ve nedensizce, göğsünüze katıksız bir katır tekmesi gibi inen o huysuz çıkışlarından biriyle açtı.
Bu bize yetmişti; hemen anlamıştık.
Ona bir şeyler eksikti: esnek bıçağı, bir tuvali ve





