Deniz Gökduman: Ralph Goings’in Sanatı Üzerine (Ralph Goings’e Veda)

Share Button

ralph-goings veda

9 Mayıs 1928’de Kaliforniya’da doğmuştur. 1953’te, Soyut Dışavurumculuk akımının altın çağını yaşadığı bir dönemde California College of Arts and Crafts’tan mezun olan Goings bir süre bu akımın etkisinde kalmıştır. Fakat 60’lı yılların başında kendini soyut resimle ifade edemeyeceğinin farkına varmıştır ve fotoğrafın konu için önemli bir kaynak olduğunu keşfetmiştir. Ve fotoğraf onun sanatını geliştirmesi için çok önemli olmuştur. O günlük yaşamın sıradan deneyimlerini kaydetmek için fotoğrafı bir araç olarak kullanmıştır. Goings fotoğraftan yararlanma nedenini şöyle açıklamıştır: “Fotoğraflar yaşamımıza öylesine sızdı ki, sanki kendi gerçekliği var. Onlara alıştık, onları artık normal görüyoruz.”

Pop Art akımının da onun üzerinde olumlu bir etkisi olmuş ve Amerikan kültürünü yansıtan reklam, çizgi roman ve gazetelerden aldığı görüntüleri çalışmalarında kullanmıştır. Ancak bu kullanım biçimi diğer Foto-Gerçekçilerdeki gibi dönüştürülerek gerçekleştirilmiştir.

ralph 1.

1967-1968 yılında, “California Girls” başlıklı bir dizi kadın figürü yapmıştır ancak 1969’da “Views of Sacramento” adlı bir şova katılması onun asıl ilgisini açığa çıkarmıştır. Bunun sonucunda kendisini bir otoparkta kamyon fotoğrafları çekerken bulur. Böylece kamyon serisi ortaya çıkmaya başlar. Estes’in New York‟u resmetmesi gibi Ralph Goings de Kaliforniya’nın kentsel peyzajlarını resmetmiştir; ancak onun resimlerinde kamyonetler ön plana çıkar ve genellikle arka planda büyük Kaliforniya otobanındaki kafe, restoran ve mağazalar yer alır. Goings‟in 1972’ye kadar yaptığı resimlerde pick-up kamyonetlere yer vermiş olmasının nedeni kamyonetlerin Batılı adamların simgesi haline geldiğini ve onlar için önemli olduğunu düşünmesidir.Bir ölçüde onun çalışmaları Amerikan benzin istasyonlarını resimleyen Kaliforniyalı Pop sanatçısı Ed Ruscha’nın çalışmalarıyla benzerlik gösterir.

Goings’in dikkatini çeken sadece kamyonlar değil aynı zamanda onların aşınmış yüzeyleridir. Bu, kendi kişisel tarzını işaret eden bir özellik olarak Goings’in resimlerinde yer alır. Zaman zaman, kamyonların arkasındaki ticari binaların kırpılmış cam ve metal yüzeylerinde de bu özellik kendisini gösterir. Bu “pickup” serisi onun suluboya ve yağlıboya tekniğini geliştirmesini de sağlamıştır.

1974 yılında, Kaliforniya’dan New York’a  taşınır.Hayatındaki  bu değişimle birlikte sanatçının resimlerinde de değişiklik gözlemlenir. Kaliforniya banliyöleri yerini mağazalar, fast-food restorantlar, lokanta ve kafelere bırakır.

Onun yetmişlerin önemli bir ana konusu haline getirdiği restorantlarda, figürler de formika ya da diğer krom öğeler kadar mekânın birer parçasıymış hissi verirler. “Konuların arasında bir hiyerarşi”nin olmadığına inanan Goings, diğer Fotorealistler gibi geleneksel ilgi odağından kaçınma yöntemi olarak fotografik kaynağa tam bağlılık gösterir. Bu restorantların çalışanları ya da patronlarını resmederken onları mekânın bir parçasıymış gibi algılar, resimlerdeki insanlar farklı olsa da anonimdirler. Örneğin Duke Diner’da ileriye doğru bakan üç adam vardır. Kırmızı ceketli adam figürü resmin tam ortasındadır ve profili ilginç bir şekilde kırmızı Coca Cola işaretini kapatmıştır. Blackwell gibi, Goings de gerçek dünyada bulunan, muhteşem, doğal ve kamera tarafından yakalanmış kompozisyonlardan bahseder ve bu resimde de bu adamlar bu tarz bir kompozisyonu temsil ederler.

ralph 2

Goings bu iç mekânların alt-serisi tezgâhlarda ve masalarda bulunan nesnelere yani ketçap ve hardal şişelerine, peçeteliklere, sütlüklere, şekerliklere, küllüklere ve muhtelif yemek araç gereçlerine yer vermiştir. Klasik Avrupa geleneksel yaşamını hatırlatan peçetelikler, objeler ve gıdaları konu olarak işlemiştir. Ancak onun Andy Warhol ve Wayne Theibaud’nun çalışmalarını anımsatan Vagon restoranların parlak yüzeylerini, dairesel pasta kaplarını konu alan resimleri Thiebaud’un mükemmel ve ayrıntılı biçimde işlenmiş örneklerinin aksine, öylesine bir yemek masasına “gündelik” görünümü veren pastalarını bulundukları çevreye daha üstünkörü dahil eden bedbin bir art alan yaratır. O, bu resimlerinde özellikle teknik düzeyde gerçekliğe yönelmiş usta fırça darbeleri ve renk oyunları ile oluşmuş parlak bir görüntü elde etmeyi başarmıştır.ralph4

Richard Estes ve Robert Cottingham gibi Foto-Gerçekçi ressamlarla birlikte Goings de 1970’lerde Modernizmin dokusunu yakalamış ancak onların aksine Goings şehir dışını, Amerikan banliyölerini resmetmiştir. Estes’le kıyaslandığında Goings’in kendinden önceki avangard sanatçılar gibi belirgin özellikleri olmayan, daha sıradan konuları tema olarak seçtiği görülür. Çünkü betimlemeyi, kopyalamayı sevdiğini belirten Goings için önemli olan resmettiği imgenin anlamından çok resmetme sürecidir. Goings de Foto-Gerçekçi sanatçıların çoğunluğu gibi reklam sektöründe kullanılan airbrush tekniğini kullanmıştır. Meisel onun görüş açısının, kompozisyon yeteneğinin ve olağandışı teknik kamera becerisinin onun önde gelen bir Foto-Gerçekçi sanatçılar arasında olmasını sağladığını belirtir.

Tarzının açıklığı ve Amerika’ya has, aslında sıradan olan ama görsel öğelerle renklendirilmiş konuları Goings’in Foto-Gerçekçi resmin önemli temsilcileri arasında yer almasını sağlamıştır. Goings ana konu olarak seçtiği şeyi güzel olduğu için değil “resmi yapılacak kadar güzel” olduğu için seçtiğini belirtir ve “Beni asıl etkileyen şey, bu görsellerin normalde es geçtiğimiz ve hatta görsel bir deneyim olarak kabul etmediğimiz günlük şeyler olmalarıdır.” diyerek birçok Foto-Gerçekçi sanatçının düşüncesini de dile getirmiş olur.

Kaynak: Keskin Odak Gerçekçiliği (Sharp Focus Realism), Deniz Gökduman, Paradigma Yayınları, 2014 

Share Button

Yorumlara kapalıdır