Ali Şimşek: Dağılana Bakmak…

Share Button
Jale İris Gökçe

Jale İris Gökçe

Lekeye bakmak… Dağılana ve de doğaçlamanın lezzetine. Zemine dağılan şeffaflık, zemine el veren zenginlik. Her rengin dağılması lirik bir duyarlılığa uç veriveriyor. İstisnasız resmin şiire en çok yaklaştığı anlardır, boyanın, lekenin beyaz zemindeki dağılışı. Dağılmayı izlemek bütün çıkarsızlığı ile. Bedeni sarmalayan, “aynı” yapan, duyumsatan lirik uçuş.

Doğaçlamak. Bir caz melodisinin hızı ve sıçramalarıyla. Kuralsızlığın “kuralı” olarak işleyen bir varoluş aynı zamanda. 1830 sonrası gerilimli ve bir o kadar da verimli modernizmin en büyük kazanımlarından birini doğaçlama ve lekenin gücü olarak nitelendirmek mümkün. Durgun ve “kurallı” formları eriten, yaratıcıya bedensel bir katılım veren o büyük potansiyel diyelim.

Jale İris Gökçe

Jale İris Gökçe

Jale İris Gökçe’nin lirik damlaları, çizgi ile leke arasında salınan yüzeylerinde ışıldayan işte bu büyük gelenekten süzülüp geliyor. Harflerin bile eriyip leke olmaya başladığı, çizginin sınırdan kaçındığı bir ferahlık uzanıyor gözlerimize. Fırçayı engellemek mümkün mü? Apak bir beyazlığın yayılımda. Ya siyah… Renk olmayı isteyen bir atılımıma mı bakıyoruz; yoksa tire çizginin şeffaflaşan bir lekeye akıp gitmesine mi?

Art Brüt… İşte modernizmin bize bıraktığı diğer büyük miras… Çocuk resimlerinden, yabanıl coğrafyalara uzanan bambaşka bir kıta… Nedir kalan elimizde? İşte insanlığın mağra resimlerinden günümüze, Dubuffet’in “vahşi” imgelemine uzanan başka evren.  Jale İris Gökçe’nin lekelerine koşut bir “yabanıl” imgelemi de beraber duyumsuyoruz. Doğaçlamaya eşlik eden bir “ilkel” ruh duruyor yanıbaşımızda işte.

Jale İris Gökçe

Jale İris Gökçe

Yüzler… Totemler. Sancılı uygarlığımıza “göz” gezdiren, bazen tedirgin eden ortak vicdan belki.

Ve gri… Pastoral renklere, lirik yayılmaya ev sahipliği yapan o büyük soğuma. Gri bütün renleri birbirine bağlayan büyük arabulucu. Soğuma ve sakinleşmenin okyanusu. Bel ki de sancılı modernliğimizin dili oluyor.

Jale İris Gökçe bunu düşündürüyoruz bize… Dağılan renkler, bozulan formlar, açılan gözler ve de uzayan yüzler belki de sonsuz bir dili arzuluyorlar.

Şunu biliyoruz: doğaçlama bitmez! Renkler de.

Jale İris Gökçe

Jale İris Gökçe

Share Button

Yorumlara kapalıdır