Renksiz bir diyarın kıyısında, rüzgarla etekleri savrulan, bedenleri ılık hava ile salınan donuk yüzlerine vuran güneşin sıcaklığıyla gözlerindeki renklerin katmanlarında yok oluyordu zaman anlamsızca…
Zaman mı yenmişti bu yüzleri, yoksa bakışlar mı soldurmuştu renkleri…
İsimsiz hikayelerin kimliksiz kadınları, Zerrin Pehlivan’ın kadınları; göç etmiş bedenleri ve ruhları arasında bir boşluk hissinde yakalıyor bizi. Göç’ün tanımını yapmak zorunda
Bir gün hafızamızı kaybedecek olmak düşüncesi hepimizi korkutur. Çünkü hafıza demek kimlik demektir, varlığımızın bilincine varmaktır. Gelecek, geçmişin şimdideki tezahürü olan hafızanın üzerinde inşa edilir. Yoko Ogawa bu temel korkulardan biri olan hafızanın yitimi korkusunu, distopik bir roman olan Hafıza Polisi’nde işlemiş.[1]
Hafıza polisi, adı bilinmeyen bir adada geçer. Bu adada bazı nesneler günbe gün kaybolur, önce şapkalar, sonra kurdeleler
Metropol yaşamının hareketli ve eğlenceli mekânlarının yarattığı ışıltılı görsellik ve etkileşim, içinde yaşayan bireyler için hep bir ilgi ve çekim kaynağı oluşturmuştur. Günümüzdeyse yakın geçmişte bilimde ve teknolojide yaşanan gelişmelere bağlı oluşan değişimler zaman süreçlerini kısaltmış, günlük kullanım aracı olarak sunulan çeşitliliklerle birlikte hareketli, hızlı bir akışla ilerleyen yepyeni bir yaşam anlayışı oluşmuştur. Bu kadar
Düş bizi somut ve neyse o olan dünyadan alıp ikinci anlamların, imgelerin ve simgelerin yolculuğuna çıkarır. Gündelik hayatın zaruri değiş tokuş silsilesinden sıyırıp oyunun alanına çeker.
Düşte, sanat eserinde ve oyun alanında, neyse o olan tekdüzeliğin ötesinde çok katmanlılık ve çağrışım üretme gücü vardır. Düş bu yönüyle başlı başına estetik bir deneyimdir. Belki sanattan da önce insanın öyküsünde var olan düş, ikinci anlamlar üretme
Dün, maalesef sevgili dostum, sanatçı Haluk Akakçe’yi toprağa verdik. Sanat yaşamının en verimli döneminde, 53 yaşında kanserin tetiklediği komplikasyonlar nedeniyle aramızdan ayrıldı. Yurt içinde ve dışında etkin ses getiren önemli sergiler açtı. İlginç kişiliği, tavırları, kıyafetleri, röportajları ile büyük ilgi çekti.
Haluk benim için ayrıca özel bir dosttu. 1993’te Bilkent Üniversitesi’nde öğrencim oldu, ele avuca sığmaz bir gençti. Muziplikleri,
18. Contemporary İstanbul Sanat Fuarı, Haliç Tersanesi’nde kapılarını açtı. 22 değişik ülkeden 67 çağdaş sanat galerisi, dört inisiyatif ve dört sanat kurumunun katıldığı fuar yine yoğun ilgi görüyor.
İngiliz gazeteci ve sanat insanı John Payne açılış yemeğinde sohbet ederken şu cümleyi kullandı: “Burada gördüklerimiz şu anda Paris’te veya Londra’daki etkinliklerin çok önünde!” Tabii ki bunu duymak insanın
