Postmodern eleştiriler, estetik teori alanında, modernist sanat biçimleri ve pratiklerinden kopuş sergileyen edebiyat, mimari, resim ve heykel gibi alanlarda ortaya çıkan yeni üretimler üzerine sorunsallaştırma ile başlamıştır.
Sanatta postmodernizm, modernizmin tersine, serbestlik, ilgisizlik, şakacılık gibi özellikler ile tanımlanmaktadır. Modernist sanatın ince işçiliğinin ve estetik talepkarlığının tersine, “popüler kültür” ve “yüksek kültür” ayrımını
Deniz Gökduman geçtiğimiz haftalarda Galeri Kambur’da açtığı “Sanat Tarihi” adlı sergisinde, sanat tarihinde yer etmiş resimleri, kendi üslubu doğrultusunda yorumladı. Biz de sanatçıyla yeni bitirdiği sergisi hakkında konuşma fırsatı bulduk.
Hülya Küpçüoğlu: Yeni serginiz “Sanat Tarihi” adını taşıyor. Karşımızda nasıl bir konsept var?
Deniz Gökduman: Sanat tarihi, estetik nesnelerin ve görsel ifadenin tarihsel ve üslupsal bağlamda incelenmesidir.
Sanat tarihçilerinin görüşlerine göre, modern sanat 19. yüzyılın son çeyreğinde izlenimciler ile başlamıştır. John Ruskin, 1860 yılında beş ciltten oluşan “Modern Painters”’in ilk cildini 1842’de yayınlamış ve dönemin adını koymuştur. “Paris’te Charles Baudelaire, 1846 yılında Ruskin ile aynı dönemde Salon sergilerinden başlamış, 1863’te modern hayatın ressamına uzanarak dönemin eleştirisini yapmıştır”.[1]
20. yüzyılın ilk çeyreği
Savaş sonrası dönemde modernist sanatçının üstün bir duyarlılığa sahip olduğu anlaşılmıştır. Yüzyılın ortalarında İngiltere’de heykeltıraş Henry Moore ile Barbara Hepworth’ün yapıtları ülkeye eksikliği hissedilen bir uluslararası sanat görüntüsü kazandırmıştır. Özellikle Moore’un figüratif heykelleri, kökleri derinlere uzanan adak olma haliyle evrenselleşmiş bir retoriği buluşturmuştur. 1951 tarihli “Uzanan Figür”, kendisinden önceki
Üst başlık altında tarif edilen sanat çalışmalarını; bir isimlendirme sorunu olarak görmekten ziyade, yeni bir olguyu, yeni bir söylemi kendine dert edinmiş çalışmalar olarak görmek daha doğru olur. Güncel Sanat da bu tanımlamalardan bir tanesidir. Bazen iç içe geçmiş kavramlar, ayrı tanımlamalar olmasına rağmen birbirinin yerine kullanılır, bu durum kendi içinde bir tutarsızlığı barındırsa da çoğu zaman asıl kavramın kendisi önemli görülmez. Güncel
Eda Çığırlı’nın “Düşler” sergisinden esinle…
Düşler öyle bir kesişme noktasında duruyorlar ki hem felsefe-bilim geleneğine hem din-mitoloji ağına hem de sanata sızmışlar, şekil alırken şekillendirmiş, anlatırken anlatılmışlar. Düşlerin bu karmaşık varoluşu gerçeklikle karşıtlık konumunu sorgulatırken özellikle beni olanağı ve kaynağı ile ilgili düşünmeye götürdü. Bu yolculuk düşlerin ruhsallıktaki yerine bakmamı kaçınılmaz kıldı,
