Özet
Bu çalışmayla çağdaş sanat ortamının alternatifsiz bir “tarihsel son istasyon” va mutlak bir dogma olarak dayatılan yapının sorgulanmaktadır. Bu metin, felsefe eğitiminin getirdiği kavramsal süzgeçle, çağdaş sanatın günün koşullarında ürettiği yeni estetik dönüşüm modellerini reddetmez; aksine bu dönüşümün içini boşaltan, özgün bir töz üretmek yerine felsefi kavramları birer aldatmaca ambalajına dönüştüren “Yaratıcılıksız
Kırmızıyı çok severim ama sonuçta mavi mavidir, yeşil de yeşil. Mavi mora çalarsa bize Yves Klein’ı da hatırlatabilir. İbrahim Çallı’nın renk paleti Barış Sarıbaş’tan da, Yiğit Yazıcı’dan çok farklıdır. Picasso’yu Picasso yapan mavi dönemi olduğu kadar, sarı rengi cesurca kullanabilmesidir. Turkuaz rengi kültürümüzle özdeşleşir ama aynı renkli taş uzak bir coğrafyadan çıkar! Orhan Pamuk kitaplarının isimlerinde renkleri kullanır, keşke harflerin
Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon” adlı metnini okudum. Sanat ve düşünce ilişkisi konusunda kafa yorduğu için kendisini kutlarım. Katıldığım ve katılmadığım noktalar var. Bu çok doğal. Önemli olan, iyi niyetli bir yaklaşımla görüş bildirmek, mümkünse tartışma açmak.
Uzun, “Türkiye’deki çağdaş sanat ortamı, felsefi bir derinleşmenin veya estetik bir sıçramanın değil, kelimelerin
Özet
Bu çalışma, çağdaş Türk sanat ortamının son yıllarda içine düştüğü felsefi, sosyolojik ve biçimsel tıkanıklığı, literatüre yeni bir kavramsal araç olarak sunduğumuz “Retorik Estetik” teorisi üzerinden derinlemesine incelemektedir. Kavramsal sanatın ve kurumsal eleştirinin kuramsal özünün boşaltılmasıyla ortaya çıkan bu olgu; yapıttaki plastik dil yetersizliğinin, Batı merkezli teorik ithalatla ve içi boşaltılmış sergi
*“Sanat,Estetik, Hakikat, Sanat Felsefesi, Sanatçı, Sanat Eseri, Sanatsever, Sanat Dünyası, Eserin Niteliği”
Giriş: Muhafazakar Beğenin Hapishanesinde Sıkışan Alımlayıcı
Bugün herhangi bir güncel sanat sergisinin kapısından içeri adımınızı attığınızda, koridorlarda yankılanan o bildik, o bezgin uğultuyla karşılaşırsınız: “Bunda ne var, bunu ben de yaparım!” veya “Sanat bu kadar ucuzladı mı?” Bu cüretkâr
Bu çalışma, çağdaş Türkiye görsel sanatlar piyasasında estetik değerin yerini alan piyasa odaklı dinamikleri eleştirel bir sanat tarihi ve sosyoloji süzgecinden geçirmektedir. Theodor Adorno ve Max Horkheimer’ın kültür endüstrisi eleştirisinden ve Pierre Bourdieu’nün alan teorisinden hareketle, özgün sanatsal üretim yerine küresel trendlerin estetik reprodüksiyonuyla görünürlük kazanan “Yaratıcılıksız Sanatçılık” veya başka bir şekilde söyleyişle "yaratıcılığı olmayan sanatçılık" olgusu analiz edilmektedir. Çalışmada, özgün sanatsal refleksler geliştirmek yerine ticari hırslarla en önde yer almaya çalışan ressam tipolojisinin stratejileri masaya yatırılmaktadır. Galeri mekânlarındaki kuramsal metinlerin işlevi, imaj yönetimi süreçleri ve koleksiyoner beğenisinin metalaşması ele alınarak, Türkiye sanat ekosistemindeki yapısal sorunlara yönelik kamusal ve akademik çözüm önerileri sunulmaktadır.
