Gözde Mulla’nın Bir Peyzaj Olasılığı sergisine adım attığımda bildiğim peyzaj fikrinin geride kaldığını hemen hissediyorum. Gece peyzajları, doğayı estetize eden alışıldık görme biçimlerini askıya alırken; sessizlik, belirsizlik ve bekleyiş duygusu mekâna yayılıyor. Göz, ışığı arıyor; beden, sessizliğe alışmaya çalışıyor. Sergi mekanında ilerlerken zaman genişliyor, adımlar ağırlaşıyor.
Gece, peyzajın sessizce yön değiştirdiği andır. Görünür
George Moore’un[1], “Modern Resim”[2] Adlı Eseri Üzerine
Çeviren: Deniz Gökduman
Bay Moore’un romanlarını baştan sona okuyamamış olanların, sanat konularına ilişkin yazılarından çekinmesine gerek yoktur. Söyleyecek sözü vardır ve bunu korkusuzca dile getirir; kimi zaman ölçüyü zorlayacak kadar pervasızca. Whistler[3] üzerine olan bölümler; Chavannes[4], Millet[5] ve Manet’y[6]e
Birinci Bölüm
Klasik ve Romantik Terimleri[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Klasik ve romantik sözcüklerinin hiç tanımlanamayacağı, hatta tanımlanabilse bile bundan pek bir yarar sağlanamayacağı sıkça söylenir. Fakat bu tanımlayamama ya da tanımlamak istememe hâli, Rousseau’dan Bergson’a[2] uzanan ve çözümleyici zekâyı—Wordsworth’ün[3] “ayırımları çoğaltan sahte ikincil güç” dediği şeyi—gözden düşürmeye
“Günlük hayatın dili kuru ve çok gerçekçi; bizim biraz daha şiirsel bir dile ihtiyacımız var.” Canan
Abdülmecid Efendi Köşkü’nde izleyiciyle buluşan “Folia” sergisinin en ışıltılı köşesi Canan’ın masalsı evrenine açılıyor. “Folia”, adını hem “yaprak”tan hem de “delilik”ten alan iki anlamlı katmandan beslenirken sanatçı Canan
BÖLÜM V
Yunan: Biçim Kültü, Putperest İdealizm. — Sanatın Toplumu Yozlaştırması; İkonoklast Tepki[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Mısır, bilhassa tiplere, genellemelere bağlanmakla, sanatın olmazsa olmaz koşullarından biri olan somut gerçeklikten uzak kalmıştı; simetri, tekdüzelik, alışılmış figürler ve nihayet kurguların boş bir idealinin peşinden gitmekle bu uzaklığı daha da artırıyordu. Bu onun kabahati değildi: Uygarlığın başlangıcında insan, karşılaştırma,
I. GILLETTE[1] – 2
Çeviren: Deniz Gökduman
Doğrusu bu gerçekten de harika bir tutkuydu! Ama ne oldu? Ne kuru bir üslubun o sert çekiciliğini elde etmişsin, ne de chiaroscuro’nun (ışık–gölge oyunlarının) aldatıcı büyüsünü… Şurada, tıpkı zayıf bir kalıba sığmayan erimiş bronz gibi, Titian’ın[2] o zengin ve sarımsı rengi, senin Albrecht Dürer’den[3] aldığın o kuru ve ince çizgiyi patlatıp taşırmış.
