Vecdi Uzun: Simülatif Estetik ve Yaratıcılıksız Sanatçılık
Dr. Hakan Yaman: Biz Sanata Bakarken Sanat da Bizi Biçimlendirir mi?
Mehmet Yılmaz: Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: …” Metni Dolayısıyla Kısa Bir Açıklama
Burcu Aydın: Mehmet Yılmaz’dan Yeni Kitap: Bildiğim ve Yaptığım Çağdaş Sanat
Vecdi Uzun: Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon
Dr. Hakan Yaman: Beyin Neden Sanat Üretir?
Samuel Butler: The Authoress of The Odyssey
F. Wellington Ruckstuhl: Idealism and Realism Art
Vecdi Uzun: Çağdaş Sanatı Dokuz Kurucu Parametreyle (*) Anlamaya Çalışmak
Theodore Child: Art and Criticism, Monographs and Studies
Théodore Duret: Manet ve Fransız İzlenimcileri – 9
Mehmet Yılmaz: Burhan Alkar’ın Ardından
Christian Brinton: Modern Sanatçılar: “George Frederick Watts”
Christian Brinton: Modern Sanatçılar: “Antoine Wiertz”
P. J. Proudhon: Sanatın İlkesi ve Toplumsal Amacı VI (Orta Çağ: Çileci İdealizm)
Christian Brinton: Modern Sanatçılar, “Giovanni Segantini”
Deniz Gökduman: Yılmaz Güney Tartışması Üzerinden Caravaggio’ya Bakmak
Honoré de Balzac: Bilinmeyen Başyapıt – III
Gustave Geffroy: Sanatsal Yaşam V (Eugène Carrière)
E. Gros-Kost: Courbet Zamanındaki Anılar (XI. COURBET VE DÜŞMANLARI)
Vecdi Uzun: Simülatif Estetik ve Yaratıcılıksız Sanatçılık
Özet
Bu çalışmayla çağdaş sanat ortamının alternatifsiz bir “tarihsel son istasyon” va mutlak bir dogma olarak dayatılan yapının sorgulanmaktadır. Bu metin, felsefe eğitiminin getirdiği kavramsal süzgeçle, çağdaş sanatın günün koşullarında ürettiği yeni estetik dönüşüm modellerini reddetmez; aksine bu dönüşümün içini boşaltan, özgün bir töz üretmek yerine felsefi kavramları birer aldatmaca ambalajına dönüştüren “Yaratıcılıksız
Dr. Hakan Yaman: Biz Sanata Bakarken Sanat da Bizi Biçimlendirir mi?
Plastik sanatlar, beyin ve değişen benlik üzerine
Bir heykeltıraşın önünde henüz biçim verilmemiş bir kil parçası olduğunu düşünelim. Sanatçı kile dokunur, bastırır, bazı parçalarını çıkarır, bazı bölümlerini yeniden biçimlendirir. Bir süre sonra başlangıçtaki malzemeden farklı bir form ortaya çıkar.
Plastik sanatların belki de en eski düşüncelerinden biri budur: Madde biçim alabilir.
Fakat ilginç olan şu: Biçimlenen yalnızca sanatçının
Genco Gülan: Yapay Zekâ Venedik Bienali’nin küratörü olursa, renkleri nasıl değiştirir?
Kırmızıyı çok severim ama sonuçta mavi mavidir, yeşil de yeşil. Mavi mora çalarsa bize Yves Klein’ı da hatırlatabilir. İbrahim Çallı’nın renk paleti Barış Sarıbaş’tan da, Yiğit Yazıcı’dan çok farklıdır. Picasso’yu Picasso yapan mavi dönemi olduğu kadar, sarı rengi cesurca kullanabilmesidir. Turkuaz rengi kültürümüzle özdeşleşir ama aynı renkli taş uzak bir coğrafyadan çıkar! Orhan Pamuk kitaplarının isimlerinde renkleri kullanır, keşke harflerin
Mehmet Yılmaz: Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: …” Metni Dolayısıyla Kısa Bir Açıklama
Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon” adlı metnini okudum. Sanat ve düşünce ilişkisi konusunda kafa yorduğu için kendisini kutlarım. Katıldığım ve katılmadığım noktalar var. Bu çok doğal. Önemli olan, iyi niyetli bir yaklaşımla görüş bildirmek, mümkünse tartışma açmak.
Uzun, “Türkiye’deki çağdaş sanat ortamı, felsefi bir derinleşmenin veya estetik bir sıçramanın değil, kelimelerin
Burcu Aydın: Mehmet Yılmaz’dan Yeni Kitap: Bildiğim ve Yaptığım Çağdaş Sanat
Mehmet Yılmaz modern ve postmodern sanat konuları hakkında düşünen, yapan ve yazan bir sanatçı, öğretim üyesi. Modernden Postmoderne Sanat adlı hacimli kitabı başucu kaynaklarımdan biri. Sanatçıları Okumak ya da Postmodern Söyleşiler, Sanatın Günceli Güncelin Sanatı, Sanat ve Kavramlar, Fotoğraf Resimdir, Heymimres: Nelik ve Kimliğin Diyalektiği, Heykel: Mekândaki Yumru ve Postmodern Ben de diğer
Vecdi Uzun: Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon
Özet
Bu çalışma, çağdaş Türk sanat ortamının son yıllarda içine düştüğü felsefi, sosyolojik ve biçimsel tıkanıklığı, literatüre yeni bir kavramsal araç olarak sunduğumuz “Retorik Estetik” teorisi üzerinden derinlemesine incelemektedir. Kavramsal sanatın ve kurumsal eleştirinin kuramsal özünün boşaltılmasıyla ortaya çıkan bu olgu; yapıttaki plastik dil yetersizliğinin, Batı merkezli teorik ithalatla ve içi boşaltılmış sergi