Vecdi UZUN: Görsel Sanatlarda Plastik Ajitasyon: Duygusal Pornografi
“Sanat eseri bizi gerçekten sarsıyor mu, yoksa gözyaşımızı koparmak için renk ve ışık oyunlarıyla tasarlanmış plastik ajitasyona mı maruz kalıyoruz? sanatta yükselen duygusal pornografinin anatomisi.”
Giriş
Duygusal pornografi; görsel sanatlarda duygunun eserin renk, ışık, gölge, espas, leke ve kompozisyon gibi temel plastik unsurlarıyla üretken bir bağ kurması yerine, izleyiciden önceden tasarlanmış bir tepki koparmak adına araçsallaştırılmasıdır. Burada
“ORTAK İZLER”: SANAT VE EĞİTİMİN ORTAK BELLEĞİNDE BİR BULUŞMA
Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim ve Heykel Bölümleri öğretim elemanları ile Edirne Hasan Rıza Güzel Sanatlar Lisesi resim öğretmenlerini bir araya getiren “Ortak İzler” sergisi, 25 Kasım 2026 tarihinde sanatseverlerle buluşuyor.
Sanatsal üretim ile sanat eğitimi arasındaki çok yönlü ilişkiyi görünür kılmayı amaçlayan “Ortak İzler” sergisi, 24 Kasım Öğretmenler Günü dolayısıyla akademik sanat eğitimi ile ortaöğretim düzeyindeki sanat
Çağla Akıncı Uysal, Moni: Askıda
MONİ: ASKIDA
Hiçbir sergiye katılmadı.
Hiçbir yarışmaya katılmadı.
Hiçbir ödül ya da mansiyon kazanmadı
Başı belada…
(Moni Salim Özgilik’in 1989’da yazmaya başladığı ve Salt tarafından yayımlanan Moni kitabı için güncellediği biyografisinden)
Uzun bir aradan sonra, üstelik Ankara’da, Moni Salim Özgilik’in sergisiyle karşılaşmak benim için heyecan vericiydi. Moni’nin adı, zihnimde 1980’lerin sonu ile 1990’ların başındaki Ankara sanat ortamını; cesur
Atılım Şahan: Şeyh Bedrettin Destanı – I
Nazım Hikmet’in uzun mu uzun, güzel mi güzel şiiri.
Bu manzum eser (yer yer nesir metinler de girer araya) 15. yüzyılın hemen başında yaşamış ve Osmanlı Devleti’ne isyan etmiş Şeyh Bedrettin’in hikâyesidir. Şeyh Bedrettin oldukça ilginç bir karakterdi ve onu Osmanlı İmparatorluğu’na isyan eden diğer asilerden ayıran bir özelliği vardı. Osmanlı tarihi boyunca çıkan isyanların çoğunluğu divanı hümayundaki bir paşayı, veziri ya da sadrazamı
Vecdi Uzun: Hegemonik Çağdaşlığın Çıkmazında Bir Patika: Bir Alternatif Olarak Metamodernizm
Bu çalışma, çağdaş sanat ortamının alternatifsiz bir "tarihsel son istasyon" olarak dayatılan hegemonik yapısını ve bu yapının ürettiği tözsel tıkanıklığı aşabilecek alternatif bir patikayı sorunsallaştırmaktadır. “Simülatif Estetik ve Yaratıcılıksız Sanatçılık”başlıklı ilk makalede yapı söküme uğratılan "Yaratıcılıksız Sanatçılık" (Creativeless Artistry) ve "Simülatif Estetik" krizinin karşısına; tek ve mutlak bir kurtarıcı dogması olarak değil, rasyonel ve çoğulcu bir "başka bir yol" olarak Metamodernizm konumlandırılmaktadır. Postmodernizmin alaycı nihilizmi ile çağdaş piyasanın finans sömürgeciliği arasında sıkışan bağımsız sanatçıya ve yabancılaşan izleyiciye; metamodernizmin "salınım" (oscillation) ve "bilinçli naiflik" (informed naivety) kavramları üzerinden yeni bir solunum alanı önerilmektedir. Yapay zekâ (AI) kullanımıyla nesnesizleşen, tuvalin tasfiye edilerek dijital ekranlara sıkıştığı yeni estetik evren, kuramın "duygusal töz" ve "yaratıcılık temeli" ilkeleriyle yeniden haritalandırılmaktadır.
Nilgün Yüksel: Yaman Pakdil’in Küratöryel Pratiğinde Mesafe ve Yakınlık
Küratöryel pratikler üzerine yazmak, aynı zamanda günümüz sanatının farklı temsil biçimlerini de tartışmaya açmak anlamına gelir. Kaldı ki, çağdaş sanat sergilerinde sanatçı, yapıt, sergileme biçimi, mekân, izleyici ve küratör arasındaki ilişkiler, yalnızca estetik ya da organizasyonel tercihler üzerinden açıklanamaz. Sergileme pratiği, sanatçının ve yapıtın nasıl seçildiğini, hangi mekânda ve hangi bağlamda konumlandırıldığını, nasıl sunulduğunu






