V. Olympia[1]
Çeviren: John Ernest Crawford Flitch
İngilizceden çeviren: Deniz Gökduman
1864’te Manet, Salona iki tablo gönderdi; her ikisi de kabul edildi: Anges au tombeau du Christ (Mesih’in Mezarı Başındaki Melekler) ve Épisode d’un combat de taureaux (Bir Boğa Güreşinden Sahneler). Bu eserler, daha önceki çalışmalarıyla aşağı yukarı aynı üsluptaydı ve bu nedenle özel bir yorum ya da dikkat çekici bir tepkiye
İnsan niçin yaratmak, nesnlerle ve ötekilerle oyun oynamak ister? Yaratıcılık sanatçya özgü bir arzu mu, yoksa gündelik hayat içinde sıklıkla görmezden gelinen, kendine yer bulamayan temel bir ihtiyaç mı? Bu sorular bizi yaratıcılığın ne olduğu ve kaynakları ile ilgili sonu gelmez bir çağrıiım zincirine, bir düşleme haline davet eder. ‘Sıradan insan’ın kimi zaman konuştuğu kelimelerle, kimi zaman oyunlarla, şakalarla hatta giydiği gömleklerle, taktığı
Gözgöründü
Bağcılıkta “Göz” terimi, asmanın uyanma dönemi ile ilgili bir ifadedir. Asma gözlerinin yani tomurcuklarının uyandığını, filizlenmeye başladığını ve gözle görülür hale geldiğini anlatır. Bu terim genç sanatçıların kariyerlerinde pratikleri yanında gereksinim duydukları gelişim süreçlerine işaret eden bir projeye ilham oluyor.
Bağcılıkta ‘Göz’ terimi, asmanın uyanma dönemini anlatır. Tomurcukların filizlenip gözle görülür
İzlem Nur Ekim[1]: George Grosz’un Resimlerinde Politik Hiciv ve Toplumsal Eleştiri
“Gördüklerim, insanlığın düştüğü hal karşısında dehşet ve nefret duymama yol açtı.’’ (Kranzfelder, 2001 akt. Kaleydoskop, 2018)
Giriş
George Grosz (26 Temmuz 1893 – 6 Temmuz 1959), özellikle
Maks Martersteig[1]: Edebiyat ve Sanatta Yeni Almanya 4
“Zamanımızın Sanatına Giriş” adlı derlemeden, Leipzig, 1920[2]
Çeviri: Deniz Gökduman
Tüm bu durumlarda, duyularımızın mantığı isyan eder. Bu, sanatın yeni kurallarını hevesle açıklamaya çalışan aşırı hevesli yorumcuların ileri sürdüğü gibi, doğanın gereklerini sınırlı kavrayışla anlamaktan kaynaklanan bir durum değildir. Belki de daha çok, nesnelere duyduğumuz sevgimizin incinmesidir söz konusu
Ceren Gökduman[1]: Kadın Egemenliğinin Mitolojik Bir Simgesi Olarak Byam Shaw’un “Omphale” Eseri Üzerine Bir İnceleme
Giriş
Mitolojik anlatılar, insanlık tarihinin kültürel hafızasında önemli bir yer tutar. Bu anlatılar aracılığıyla toplumlar, hem dünyayı hem de kendi içsel yapılarını anlamlandırmaya çalışmışlardır. Özellikle antik toplumlarda mitoloji, sadece tanrılar ve kahramanlar etrafında dönen öykülerden ibaret olmayıp, toplumsal normların, değerlerin
