IV. Kırda Öğle Yemeği (Le Déjeuner sur l’herbe)[1]
Çeviren: John Ernest Crawford Flitch
İngilizceden çeviren: Deniz Gökduman
1863 yılında Édouard Manet otuz bir yaşındaydı. Resimlerinde giderek kişisel bir anlatım arayışına yönelen sanatçı, sonunda arzuladığı cesur çıkışı Kırda Öğle Yemeğiile başardı: yenilikçi dehası tam boy ortaya çıkmıştı.
Manet, 1863’ün başında tamamladığı bu büyük boyutlu tabloyla Paris Salonu’na başvurdu; eser reddedildi.
“Zamanımızın Sanatına Giriş” adlı derlemeden, Leipzig, 1920[1]
Çeviri: Deniz Gökduman
Yeni Sanatın Krizi: Doğadan Sapma, Ruhun İzleri ve Estetik Meşruiyet
Her bilinç düzeyine ulaşmış insan, ruhunu “sonsuz bir içsel yetenek” olarak hisseder ve bundan, evrensel ruha katıldığını çıkarır. Ruhlarımız genişleme, düşüncelerle dolma arzusu ve gücüne sahiptir; bu düşünceler duyguya bürünür ve bu şekilde şekillenen düşüncelerden
Clara Ruge[1]: Amerika’nın Tonalist Okulu[2]
Çeviren: Deniz Gökduman
Bugün, hızla önem ve özgünlük kazanan ulusal bir peyzaj resmi okulumuz var. Bu, ülkedeki ilk belirgin sanat okulu değil elbette. Hudson Nehri Okulu da özgün ve belirgin bir akımdı. Ancak, Tonalist Okul’un sanat tarihinde iz bırakacak ilk Amerikan akımı olacağına inanıyorum.
Hareketin öncüsü olan Henry W. Ranger[3], on beş yıl önce Lotos Kulübü’nde[4] düzenlenen
Çeviri: Deniz Gökduman
Bir sanatçının – tıpkı Manet gibi – nesnelerin resimsel görünümünü her şeyin üstünde tutuyorsa, natürmorta karşı güçlü bir eğilim duyması elbette doğaldır. Nitekim bu tür, onun tüm eserlerinde önemli bir rol oynar: Kırda Öğle Yemeği’ndeki kadın giysileri yığını gibi ya da Folies-Bergère’de Bir Bar’da dolu içki tezgâhı gibi. Ancak doğrudan doğruya yalnızca bir natürmortu konu alan resimlerinin sayısı da az değildir.
BÖLÜM II
Sanat ilkesinden ya da insanın estetik yetisinden[1]
Çeviri: Deniz Gökduman
Doğada, fiziksel çekiciliğin ve maddi ihtiyaçların ötesinde, hoş, ilginç, garip, görkemli ya da korkutucu bir şey fark eden; onu sevip ona bağlanan, ondan bir eğlence, süs ya da anı yaratan; bu beğenisini evindekilerle, kardeşiyle ya da sevdiğiyle paylaşarak o nesneyi değerli bir dostluk, sevgi ya da takdir ifadesine dönüştüren kişi, ilk sanatçıdır. Mavi çiçeklerden taç yapan küçük
I – Mısır Lahdi[1]
20 Temmuz 1891
Çeviren: Deniz Gökduman
Bir Mezardan Gelen Sessiz Ders
Temmuz ve Ağustos aylarının güneşli günleri, büyük şehirlerin hayatında bir durgunluk dönemi gibidir. Genellikle yoğun hareket ve kargaşa içinde olan bu bölgelerde bir nefes alma zamanı doğar; bu da genellikle okulların kapanmasına ve öğrencilerin tatile çıkmasına denk gelir. Belki de bu durum, insanın içinde okul çağının hiç kaybolmadığının bir göstergesidir. Ne olursa
