Mehmet Ateş 1998yılında İngilizce olarak yayımlanan “Mitoloji ve Semboller” adlı kitabında sembol üreten insanların tarihi evrelerini ve Ana Tanrıça kültünün odak noktasını oluşturan kadının tarihteki rolünü inceliyor. Sembol sözlüklerinde toplanmış mitolojikbilgilerin durağan anlamlarınıyeniden bir araya getirmek yerine, bu sembollerin niçin bu anlamları erdiklerini araştırmaya ağırlık verdiğini belirten Mehmet Ateş’in
Artist-Curator Denizhan Özer, curates the exhibition titled “I” opened at Art212 in Bodrum in the previous weeks. 50 artists from different disciplines participate in the exhibition. We talked to Özer on many subjects ranging from the exhibition he organized to the Turkish contemporary art environment, center-periphery relations and the future of Turkish art.
Hulya Kupcuoglu: Most recently, the exhibition you organized in Bodrum is on the agenda…
Denizhan Ozer: Art212 is a culture
Bazı ressamlar vardır, derin bir hayal gücüyle ürettikleri resimleri, onların yaşam biçimlerinin, hayata bakışlarının, şairce bir tavırla olayların özünü duyumsamalarının, kendi içlerinde iz bırakan anların yansıdığı -tuval üzerinde ilk bakışta canlı ve renkli görüntüleriyle temas kurduğumuz- yaşanmışlıklarının izlenimini verirler bize.
Adil Salih de yıllardır kendi yaşanmışlığını derin bir hayal gücü ve renkle harmanlayıp resmediyor.
Sanatçı-Küratör Denizhan Özer geçtiğimiz haftalarda Bodrum’da Art212’de açılan ‘Ben’ adlı serginin küratörlüğünü yapıyor. Sergiye farklı disiplinlerden 50 sanatçı katılıyor. Özer ile yeni düzenlediği sergiden Türk çağdaş sanat ortamına, merkez ve periferi ilişkilerinden Türk resim sanatının geleceğine kadar pek çok konuda konuştuk.
Hülya Küpçüoğlu: En son Bodrum’da düzenlediğiniz sergi gündemde…
Denizhan Özer: Art212 Aydın Polatcan
Sabahat Çıkıntaş, alternatif sanat eğitiminden donanımlı bir sanatçı. Kendi kendine resim çalışmaları yapan Çıkıntaş, 1991 yılında Yusuf Taktak ile tanışır ve Taktak’ın kurduğu Atölye Üçgen’de resim dersleri almaya başlar. Daha önceleri plastik değerlerden habersiz, bilinçsizce yaptığı resimler bu süreçte farkındalık kazanmasına neden olur.
1991 yılından 2003 yılına kadar süren Yusuf Taktak atölyesi, Sabahat Çıkıntaş için bir okuldur. Bu
Dikizlemek, herkes hakkında her şeyi bilme ve öğrenme arzusudur. Bu arzuyu tatmin karşılığında herkesin sizin hakkınızdaki her şeyi öğrenmesine de izin vermiş olursunuz. Herkes, her şey hakkında hepsini bilmek istiyor, herkesin de her şeyi görmesini, bilmesini istiyor. İlk başta twitter ve facebook olmak üzere, instagram, pinterest, bloglar… bunun birer parçası, herkes dikizlemeye/dikizlenmeye hizmet ediyor.“Dikizleme Kültürü” yaşamlarımızın dijitalleştiği
