Almanya’daki Türk işçilerin hangi şartlar altında çalıştıklarını, hayatlarını anlatmak için Günter Wallraff, Ali Levent takma ismiyle Türk işçilerin arasına peruk ve koyu göz lensleriyle katılır.
“Gelişmiş sanayi toplumlarında bile insanların nasıl bir sömürü, nasıl amansız bir baskı altında ezildiğini gördükçe mutlaka bir şeyler yapma gereği duyuyorum.” Günter Wallraff
“Sermaye, beklediği kâra göre küstahlaşır. Kâr beklentisi yüzde
Maks Martersteig[1]: Zamanımızın Sanatına Giriş 6
“Zamanımızın Sanatına Giriş” adlı derlemeden, Leipzig, 1920[2]
Çeviri: V. Hippius
Çeviri: Deniz Gökduman
“Metafizik Özlem ve Yeteneklerin Canlanması”
Biz, bu “metafizik özlem ve yeteneklerin canlanmasını”, “yeni Almanya”mız için son derece değerli buluyoruz ve onu, ruhun açıklamalarını Kabalistik sırlara büründüren gizemli mistisizmi yüzünden yargılamıyoruz.
BÖLÜM V
Yunan: Biçim Kültü, Putperest İdealizm. — Sanatın Toplumu Yozlaştırması; İkonoklast Tepki[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Mısır, bilhassa tiplere, genellemelere bağlanmakla, sanatın olmazsa olmaz koşullarından biri olan somut gerçeklikten uzak kalmıştı; simetri, tekdüzelik, alışılmış figürler ve nihayet kurguların boş bir idealinin peşinden gitmekle bu uzaklığı daha da artırıyordu. Bu onun kabahati değildi: Uygarlığın başlangıcında insan, karşılaştırma,
Irving Babbitt[1]: Rousseau ve Romantizm[2]
Hayal gücü tüm güce sahiptir.
PASCAL[3]
Sağduyu, insan yaşamının efendisidir.
BOSSUET[4]
İnsan, bir bakıma, kısmen var olabilen, ancak varoluşu ne kadar eksiksiz ve doluysa o kadar keyifli olan muazzam bir varlıktır.
JOUBERT[5]
GİRİŞ
Birçok okuyucu, başlığımı görünce şu sözleri sarf etme isteğine kapılacaktır hiç şüphesiz: ‘Rousseau[6] yine mi, tükenmez mi!’ Gerçekten de savaştan hemen önceki
I. GILLETTE[1] – 1
Çeviren: Deniz Gökduman
1612 yılının sonlarına doğru, soğuk bir aralık sabahında, oldukça sade giyimli genç bir adam, Paris’te Grands-Augustins sokağında bir evin kapısı önünde geziniyordu. İlk metres’inin yanına gitmekten çekinen bir âşık gibi uzun süre kararsızlıkla sokakta aşağı yukarı dolaştıktan sonra, sonunda o eşiği geçti ve Usta François Porbus’un[2] evde olup olmadığını sordu. Aşağı kattaki
BÖLÜM IV
TARİHSEL EVRİM — MISIR: Tipik, simgesel ve alegorik sanat; sanatta topluluğun özgürlüğü ve gücü.[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Buraya kadar söylenenlerden şu sonuç çıkar: Sanat, tıpkı endüstri gibi, kendinde en yüksek amacını ya da sonunu bulamaz; bizde egemen bir yeti değil, bağımlı bir yetidir. Asıl egemen olan adalet ve gerçektir. Adaletve gerçek, vicdan ve bilim,
