Yaşanan zamanı anlamlandırmak, içerisinde yaşadığımız için kolay bir iş değil. Yaşanan zamanı anlamak ille de gerekir mi diyorsanız aslında gerekir. Olan bitene değer vermek ve bu konuda görüş bildirmek bizi biz yapıyor. Sadece bilmek yeterli değil deneyim anlamında da bir şeyler üretiyorsanız ve yaşadıklarınızdan öğrendiğiniz bir şey varsa yaşam size sürekli kapılar açıyor. Sanatta bu kapıların ve algıların düzenleyicisi olarak yaşantımıza girmiş
Kendisi bütün gün bilumum abur cubur görüntünün yer aldığı televizyonu büyük bir iştahla izlerken “Kalk şu bilgisayarın başından artık!” diye çocuğuna öğüt veren bir kuşağın, o bilgisayarın başından bir türlü kalkamayan çocukları bu ülkede “Gezi” diye bir şey yarattı. Bu yazının başlığı da işte o kuşağın radikal isyanını dile getiren bir kaldırım yazısından alındı.
Elbette ki bu yazıda bütün değerlendirmelerden sonra yeni bir “Gezi”
Özgen Yıldırım
Sosyolog&Sanat Yazarı
ozgenyil@gmail.com
İnsan hayatının izleri geçmişten günümüze nasıl kazınıyorsa bir sanat yapıtının izleri de aynı şekilde kazınır…
İnsana dair olan, onun yapıp ettikleri, ürettikleri ile anlamlanır, tarihsel kontekste yerini alır ancak üretilenin yaratım boyutunda müdahil olan estetik, onun yer edinmesinin yanında değer ile olan ilişkisini de ortaya çıkarır. Ve bir sanat yapıtı söz konusu olduğunda tarihsel kontekste
‘Kadın olmak, bu ülkede başlı başına ironik bir durum’
Alev Oskay, İstanbul Kültür Üniversitesi Sergi Salonu’nda açtığı ‘İroni’ adlı yeni sergisinde farklı kavramlara ve temalara gönderme yapıyor. 26 Şubat’a kadar izlenebilecek olan sergi, özellikle ‘kadın’ imgesi üzerinden farklı okumalarla, sanatçının çeşitli serilerinden örnekleri içeriyor.
Hülya Küpçüoğlu: Serginiz bağlamında genel olarak nelere ‘ironi’ ile yaklaşıyorsunuz?
Alev Oskay:
Nilgün Yüksel’in küratörlüğünde gerçekleştirilen “Sanat Objesi olarak Sanatçı” projesi sergisinde; sanat tarihinden seçilen bir resmin içinde yer alan figürün, günümüz sanatçılarından biri tarafından canlandırılması, gerçekçi tiyatroyu çağrıştıran bir olgusallıkta karşımıza çıkıyor.
Sanatçının, sanat objesi olması, tuvaldeki resmin figürü olması, nesneleşmesi anlamına geliyor. Ancak Bubi, bu durumu tersine çeviriyor, gerçekçi tiyatroda olduğu
