Sanatı besleyen gerilimlerin savaşla birlikte değiştiği ya da etkisini yitirdiği, 1950-1960 yılları; başta Avrupa ve Amerika’da hatta ülkemizde devrimci bir uyanışın başladığı, birçok devletin bağımsızlığa kavuştuğu döneme rastlar. İki kutuplu dünyanın kapitalist kanadın liderliğine oturan Amerika, Sovyet bloğuna karşı üçüncü ülkeleri etkilemeye eskisinden daha istekli daha agresifdir. Dünya pazarlarını ele geçirme arzusu ve pazar ekonomisini hayatın
Tüketim toplumu aptal bir toplumdur. Tüketime yönlendirilenlerse aptallaştırılan bir toplumdur. Üretimden, buluştan, yaratıcılıktan uzaklaşan toplumlar geri kalmaya da mahkumdurlar. Beyinler ilkelleşir, insana ilişkin tüm değerler yerini insanlık dışı davranış ve yapılanmaya bırakır. Tembelleşmiş bir ilkelliğin içine düşünce de boşu boşuna böbürlenmeler, yalancı kahramanlıklar, boş bir gurur yaşamın parçalarını oluşturur. Beceriksizliklerini kurnazlıklarla
Şeref Akşit: Öncelikle kısaca kendinizden bahseder misiniz, çocukluk yılları, sanata ilgi, eğitim nasıl gelişti, dönüştü?
Zafer Erkan: 1968 yılında Çorum’da doğdum. İlkokulu, Cumhuriyet İlkokulu’nda okudum. Severek resim yapmaya bu dönemde başladım. Ben beşinci sınıfa giderken ağabeyim Cemal lise sonlardaydı ve sürekli guaj boya, yağlıboya resimler çalışıyordu. Ben de sürekli onun yanında oturup yaptığı resimleri izlerdim. Bir gün ona, ben de
İnşaat Ya Resulallah! Bir beton cumhuriyetine dönüşüyoruz. Şu artık kesin, bütün mücadelelerin kalbinde kent ve kamusal alan duruyor. Tarihte daha önce görülmedik şekilde kentin bizzat talan ve sömürünün merkezine yerleştiği bir aralık yaşıyoruz. Kent hakkı diğer bütün çelişkileri ve talepleri birbirine eklemleyen bir fanusa dönüşüyor. Arzunun özgürlük hayalinin ve “Umut İlkesi” ütopyanın konakladığı zemin oluyor. İktidar her milimetrekareyi, manzarayı
Sosyolog & Sanat Yazarı ozgenyil@gmail.com
Nesnenin yaşamla kurduğu ilişki ancak insanın onu doğrudan ya da dolaylı olarak tecrübe etmesiyle anlam kazanır. Aksi durumda onlar yalnızca uzamda yerini almış anlamsız şey’ler olarak varoluşunu sürdürür…
Şey’ler insan zihninde yorumlandığı ve anlamlandırıldığı ölçüde insanın yaratma çabasıyla bir forma kavuşur. Bu özel pratik, nesne odaklı hacimsel bir varlık gösterebildiği gibi nesnenin dışında kavramsal
Daniel Spoerri, çeşitli yiyecekleri ve yiyecek artıklarını kullanarak resim-heykeller yaptı ve bunları 1970 yılında Düsseldorf’ta açtığı Eat Art Gallery (Yiyecek Sanatı Galerisi) adını verdiği galerisinde sergiledi.[1] Eat-Art akımının muhalif sanat felsefesi, adının barındırdığı çift
