Vecdi Uzun: Simülatif Estetik ve Yaratıcılıksız Sanatçılık
Dr. Hakan Yaman: Biz Sanata Bakarken Sanat da Bizi Biçimlendirir mi?
Mehmet Yılmaz: Vecdi Uzun’un “Retorik Estetik: …” Metni Dolayısıyla Kısa Bir Açıklama
Burcu Aydın: Mehmet Yılmaz’dan Yeni Kitap: Bildiğim ve Yaptığım Çağdaş Sanat
Vecdi Uzun: Retorik Estetik: Çağdaş Türk Sanatında Plastik Dilin İğdiş Edilmesi ve Kavramsal Enflasyon
Dr. Hakan Yaman: Beyin Neden Sanat Üretir?
Samuel Butler: The Authoress of The Odyssey
F. Wellington Ruckstuhl: Idealism and Realism Art
Vecdi Uzun: Çağdaş Sanatı Dokuz Kurucu Parametreyle (*) Anlamaya Çalışmak
Theodore Child: Art and Criticism, Monographs and Studies
Théodore Duret: Manet ve Fransız İzlenimcileri – 9
Mehmet Yılmaz: Burhan Alkar’ın Ardından
Christian Brinton: Modern Sanatçılar: “George Frederick Watts”
Christian Brinton: Modern Sanatçılar: “Antoine Wiertz”
P. J. Proudhon: Sanatın İlkesi ve Toplumsal Amacı VI (Orta Çağ: Çileci İdealizm)
Christian Brinton: Modern Sanatçılar, “Giovanni Segantini”
Deniz Gökduman: Yılmaz Güney Tartışması Üzerinden Caravaggio’ya Bakmak
Honoré de Balzac: Bilinmeyen Başyapıt – III
Gustave Geffroy: Sanatsal Yaşam V (Eugène Carrière)
E. Gros-Kost: Courbet Zamanındaki Anılar (XI. COURBET VE DÜŞMANLARI)
KISA SÜRELİ AÇIK ÇAĞRILI İNSAN HAKLARI RESİM YARIŞMASI (Son Başvuru: 30 Kasım 2025)
YARIŞMANIN AMACI VE KAPSAMI
Bu yarışma; “Karabük’te Demokrasi Kültürü ve İnsan Hakları Bilincinin Güçlendirilmesi” başlıklı proje kapsamında düzenlenmektedir. Karabük Üniversitesi ortaklığında düzenlenen Ulusal Resim Yarışmasının amacı; Türk resim sanatına Türkiye Yüzyılının temel değerleri olan ‘demokrasi kültürü ve insan hakları’ temalı yeni eserler kazandırmak, görsel sanatlar alanında eser veren sanatçıları desteklemek ve yetenekli öğrencilerin
Honoré de Balzac: Bilinmeyen Başyapıt – II
I. GILLETTE[1] – 2
Çeviren: Deniz Gökduman
Doğrusu bu gerçekten de harika bir tutkuydu! Ama ne oldu? Ne kuru bir üslubun o sert çekiciliğini elde etmişsin, ne de chiaroscuro’nun (ışık–gölge oyunlarının) aldatıcı büyüsünü… Şurada, tıpkı zayıf bir kalıba sığmayan erimiş bronz gibi, Titian’ın[2] o zengin ve sarımsı rengi, senin Albrecht Dürer’den[3] aldığın o kuru ve ince çizgiyi patlatıp taşırmış.
Gustave Geffroy: Sanatsal Yaşam IV (Claude Monet’nin Saman Yığınları)
Gustave Geffroy[1]: Sanatsal Yaşam IV[2] (Claude Monet’nin Saman Yığınları)[3]
01 Mayıs 1891
Çeviren: Deniz Gökduman
Aynı konunun ve aynı manzaranın yansıdığı bu on beş Saman Yığınları tuvalinin bir araya getirilişi, olağanüstü bir sanatsal gösteridir. Claude Monet, aynı nesneyi farklı ışık ve zamanlarda resimleyerek şunu kanıtlamıştır: Değişmeyen nesneler bile sürekli yeni görünümler kazanır; sabit görünen bir manzara karşısında bile duygularımız
E. Gros-Kost: Courbet Zamanındaki Anılar (X. SÜTUN)
X. SÜTUN[1]
Çeviren: Deniz Gökduman
Sütunun yıkılması onu büyük bir sıkıntıya sokmuştu.
Başka şeylerden konuşmayı tercih ediyordu.
Kendisine bu olay hakkında soru sorulduğunda, verdiği cevaplar net değildi. Hatta çoğu zaman birbiriyle çelişiyordu.
Onunla geçirdiğimiz altı ay boyunca ne düşündüğünü asla anlayamadık.
Bazen ileri görüşlü insanlarla bir araya gelirdi.
Onlar, anıtın yıkılışından hayranlıkla söz ederlerdi. İşte o zaman hiç itiraz etmezdi.
BİLKENT ÜNİVERSİTESİ, TÜRK FOTOĞRAFININ EN ÖNEMLİ İSİMLERİNDEN ARA GÜLER’İN ESERLERİNİ ANKARA’DA SANATSEVERLERLE BULUŞTURUYOR.
Bilkent Üniversitesi ev sahipliğinde, Ara Güler Müzesi ve Galeri Siyah Beyaz iş birliğiyle, Bilkent Üniversitesi Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi tarafından düzenlenen Ara Güler sergisi 18 Kasım akşamı İhsan ve Ayser Doğramacı Bilim, Kültür ve Sanat Merkezi’nde gerçekleşecek özel bir davet ile açılıyor.
Ara Güler’in Ankara fotoğraflarından oluşan özel bir seçki sunan sergi, sanatçının kamerasından kentin toplumsal dokusunu, kent yaşamını
Théodore Duret: Manet ve Fransız İzlenimcileri – 7
VI. 1867’deki Özel Sergi[1]
Fransızcadan Çeviren: John Ernest Crawford Flitch
İngilizceden çeviren: Deniz Gökduman
Manet, 1866’da Salona iki resim sundu: Flütçü ve Trajik Aktör’ü Jüri her iki resmide reddetti.
Bu reddediş, bir önceki yıl sergilenen eserlerin yol açtığı büyük öfkenin sonucuydu. İmparator, 1863’te Reddedilenlerin Salonu’nu kurarak jürinin aşırı sertliğini onaylamadığını göstermişti. Bu azarın etkisiyle hâlâ incinmiş olan ve daha ılımlı